Transit Soedan

Ik verliet Gondar ’s ochtendsvroeg en nam de weg naar Metema aan de grens met Soedan. Er was weinig verkeer; wie wil er in godsnaam naar Metema? Khartoum ligt duizend kilometer verderop. [Hetzelfde geldt voor de weg naar Moyale. Wie wil er naar Moyale? Nairobi ligt duizend kilometer verderop. De enige drukke weg is die naar Djibouti. Dat is de levensader van Ethiopië.] Het Ethiopisch Hoogland: gele stoppelvelden, roodbruine geploegde akkers wachtend op de regen, wat vegen groen van eucalyptus- en dennenbossen en daarboven de blauwe hemel. Dorpen met huizen en hutjes, geiten en ezels, kinderen, moringabomen waarvan de bladeren worden gegeten, marktdrukte, tuktuks die mensen naar het volgende dorp brengen. De zon is warm maar de lucht aangenaam koel. Het Ethiopisch Hoogland ligt op tweeduizend meter.

Halverwege Gondar en Metema eindigt dat hoogland in een duizelingwekkende klif. Daar beneden, in de diepte, ligt de geelgloeiende Soedanese vlakte; de hete lucht slaat tegen de klif omhoog. Stof in de lucht verbergt de verre einder in een grauwe sluier. De Ethiopiërs kijken neer op Soedan en omgekeerd zullen de Soedanezen opkijken tegen de muur van Ethiopië. Ethiopië is een geïsoleerd land, een natuurlijke vesting. Van tweeduizend meter naar zevenhonderdvijftig. Zó duizelingwekkend is de klif dat de weg zich niet erover naar beneden durft te storten en laf omlaag kronkelt langs de wand van een breed dal, zich vastgrijpend aan oneffenheden. Van nu af zal ik alleen maar omlaag gaan totdat ik de zee bereik bij Alexandrië. Alleen maar omlaag, glijbaan naar de uitgang van Afrika. Aan de voet van de klif strekt de weg zich naar Metema. In mijn spiegel zie ik de muur van Ethiopië grijsblauw, al gauw vervagend in het stof. Dag Afrika!

De Soedanese woestijnsteppe: armetierige boompjes zonder blad.

De Soedanese woestijnsteppe: armetierige boompjes zonder blad.

De Soedanese vlakte is dor en grijsgeel; een woestijnsteppe met armetierige boompjes zonder blad en in de berm Sodom’s Apple die groeit waar geen andere plant groeien wil. De weg is slecht, het dek vol kuilen. Het is heet, gloeiend heet. Ik ruik de teerlucht van het asfalt. Zolang de wind van voren komt of van opzij gaat het nog. Met de wind in de rug ontstaan de problemen. Mijn navigator krijgt hoofdpijn, raakt de satellieten kwijt en de kaart en valt tenslotte uit omdat de chip te heet wordt. Het waarschuwingslicht voor de koeling gaat branden. Zó heet is het. Het water in de fles in mijn rugzak is te heet om te drinken. Gedarif is de dichtstbijzijnde stad, tweehonderd kilometer voorbij Metema. Tweehonderd kilometer trillende hitte. Ik ben gewend aan de koelte van de Afrikaanse hoogten en de woestijn ontwend. Ik arriveer om vijf uur bij hotel El Motwakil – “plucher dan alle andere, wat niet wil zeggen pluche” volgens de Lonely Planet – en drink onmiddellijk twee liter water. Ik heb geen trek, ik vraag naar de ijswinkel. “Jalil” zegt de receptionist “heeft het beste ijs van de stad.” Ik eet er twee blokken ijs, vanille-aardbeien. Het ijs wordt verkocht in een plastic zak; die wind je stijf om het blok, daarna bijt je de punt van de zak en kun je het ijs lepelen zonder vieze handen te krijgen. In El Motwakil drink ik nog eens twee liter water. Ik ben moe, ga naar bed maar kan niet slapen. Uitdroging is niet zomaar dorst. Uitdroging is onlesbare dorst, hoofdpijn, geen trek, moe, warrige dromen. Uitdroging ontregelt lichaam en geest en het vergt dagen om er overheen te komen. Van Gedarif naar Khartoum is vierhonderdvijftig kilometer door dezelfde woestijnsteppe. Het is heet als de vorige dag en het waait hard. Dat is prettig voor de koeling van de motor en ook voor de navigator maar de uitdroging gaat nog sneller. Ik bleef een paar dagen in Khartoum om het travel & photo permit te regelen – nodig voor het reizen naar het noorden – en de uitdroging te boven te komen.

De Nubische woestijn: links zand en rechts zand.

De Nubische woestijn: links zand en rechts zand.

Ik reed door de Nubische woestijn naar het noorden. Links zand en rechts zand. In het zand staan acacia’s met piepkleine blaadjes – een zweem van groen – en even roerloos dromedarissen in diep gepeins verzonken (dromedarissen peinzen met het hoofd opgeheven). En mensen in geelbruine lemen huizen. In de schaduw van een boom een jongen in een witte djellaba – daardoor zag ik hem – met twee geiten. Hoe en waarvan leef je hier? Die mensen leven niet van het land maar op een of andere manier van de weg. Ik volg die weg, tweehonderd kilometer, en ontmoet bij Al Dabbah het dal van de Nijl. De Nijl is een van de best bewaarde geheimen van Soedan. Het is die donkergroene streep in de verte, preciezer: daarachter, daarachter ligt’ie verborgen. Ik zag de Nijl vanaf de brug tussen Khartoum en Omdurman, vanaf de brug bij Dongola en daarna over honderden kilometers tot aan Wadi Halfa een enkele glimp. Er loopt geen weg langs de Nijl; de grond daar is veel te kostbaar voor zoiets wufts als een weg. Langs de rivier liggen dadelpalm plantages, dat is die donkergroene streep. Dan komen de velden en op de grens van leven en dood liggen de dorpen en de weg. Links van de weg de dorpen, rechts de woestijn. Die woestijn is vanaf Dongola een rotswoestijn en er is daar iets aan de hand: de aarde is er omgewoeld, overal liggen steenhopen en daartussen staan tentjes. Goudzoekers. “Er is een kleine goldrush aan de gang” vertelt de Australiër die voor een mijnonderneming de mogelijkheden inventariseert. Hoe vind je goud? “Die jongens kennen het land en weten precies waar ze naar moeten kijken.” “En hoe vind jij goud?” “Ik kijk waar die jongens zitten en op die gebieden vraagt mijn onderneming een concessie aan.” En die goudzoekers die het goud hebben opgespoord? “Die hebben geen concessie. Die hebben pech.” “Is dat rechtvaardig?” “Zo is het leven. De groten eten de kleintjes.” Hij lacht.

Een glimp van de Nijl, tussen Dongola en Wadi Halfa.

Een glimp van de Nijl, tussen Dongola en Wadi Halfa.

Hartelijke groet, Mart

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Noord Afrika en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s