“This is Egypt”

Vijf Jaar geleden nam ik de veerboot van Wadi Halfa naar Aswan. Die vertrok in de namiddag en kwam de volgende ochtend aan. Collega reizigers beschreven een nachtmerrie van een overvol schip met smerige kajuiten. Het was niet mijn ervaring. Het schip was niet overvol, ik rolde mijn slaapzak uit op het dek, genoot van een zonsondergang in oranje en bloedrood en van een onsterfelijke sterrenhemel. Die bootreis behoort zeker tot de mooiste die ik heb gemaakt. Het hoeft niet meer (het is beter te zeggen: het kan niet meer) want er is nu een wegverbinding tussen Soedan en Egypte – hoewel je nog steeds een veerboot moet nemen over het Nassermeer naar Abu Simbel – met grensposten.

Grensadministratie is in principe eenvoudig. In principe, want de Soedanezen zijn er goed in om iets eenvoudigs ingewikkeld te maken. Gelukkig ontmoette ik Yousif, ‘Travel, Tourism and Customs Clearanc’ stond op zijn kaartje. Ik was daar bij die Soedanese grenspost samen met Herr Dr. Reiner H. en zijn Zambiaanse levensgezellin (We verbleven later in Aswan in hetzelfde hotel. “Zeg, zijn die twee eigenlijk getrouwd?” vroeg de hotelhouder. Ik: “Dat weet ik niet. Die vraag stel je in Europa niet.”). Dr. Reiner wimpelde de uitgestoken hand van Yousif onverbiddelijk af: “Niet nodig, ik kan het zelf wel.” Dat is niet handig want een clearing agent is een oliemannetje die ook zand tussen de raderen kan werpen. Zo’n uitgestoken hand moet voorzichtig afgetast worden. Ik vraag altijd hoeveel de dienstverlening kost. Is het me teveel, dan kijk ik zo beteuterd mogelijk en zeg dat ik zóveel geld niet bij me heb. Of ik zeg “geef me je kaartje” zodat ik tijd heb om het nut van de dienstverlening te bezien. Yousif’s dienstverlening kost honderd Soedanse ponden; dat is minder dan een tientje als je op de zwarte markt wisselt. Voor dat bedrag wil ik niet het risico van zand tussen de raderen hebben. Yousif wist me naar de juiste loketten te dirigeren en de verlossende handtekening van de politiechef te verkrijgen. Dr. Reiner daarentegen ging van loket naar loket en ontmoette voortdurend onwillige ambtenaren die zeiden “Dat moet Yousif doen” zodat dr. Reiner uiteindelijk toch – en mokkend – bij Yousif terecht moest.

De geografie van de Egyptische grenspost; informatie van een collega-reiziger

De geografie van de Egyptische grenspost; informatie van een collega-reiziger

De Soedanezen zijn er goed in de grensadministratie ingewikkeld te maken maar ze worden overtroffen door hun Egyptische collega’s. Dat zijn pas professionals in het ingewikkeld maken! Volg mijn stappen door de Egyptische grenslabyrint. De eerste stap: de grenspost binnenkomen. Bij de toegangspoort moet een entreekaartje gekocht worden. “Hoe zo?” vraagt Dr. Reiner “Wordt er een voorstelling gegeven of zo?” Dat kaartje kost honderd Egyptische ponden (een tientje) en dertig pond voor de quarantaine hoewel ik in niet in quarantaine ga (die dertig pond is eigenlijk een afkoopsom). De wacht controleert zorgvuldig de kwitanties en opent dan de poort voor Dr. Reiner en zijn geländewagen en voor mij en mijn motor. “Parkeer vóór de rode kegels” heeft een van mijn voorgangers mij op het hart gedrukt “Dan ben je dichtbij de röntgenmachine van de bagagecontrole, anders moet je met je bagage sjouwen.” Voor de kegels staat een bus, daarom parkeer ik achter de kegels. Dat vindt de chef van de bagagecontrole niet goed. Dan maar achter de bus. Dat vindt de grenswacht niet goed. Dan maar naast de bus. Dat vindt zowel de chef van de bagagecontrole als de grenswacht goed (later komt de chef me halen; de bus is vertrokken en nu wil hij dat ik mijn motor vóór de kegels parkeer. Zo is Egypte). De bagagecontrole is de tweede stap. De chef heeft assistenten van het luie soort. Gelukkig. De koffers moeten van de motor en opengemaakt maar het blijft bij een vluchtige blik en wat vragen. Mijn tas, plunjebaal en rugzakje moeten door de röntgenmachine. Zij die geconcentreerd op het scherm zouden moeten turen – naar drugs, wapens en ander ongerief – drinken thee en sms’en. Kemal dient zich aan. Yousif had gezegd “Ik bel Kemal voor je.” Kemal’s dienstverlening kost honderdvijftig pond. Dr. Reiner geeft zich onmiddellijk gewonnen. Kemal: “Ga eerst naar de immigratiedienst en daarna kom ik bij jullie terug.” Hij heeft het druk. De immigratiedienst heeft twee piepkleine loketten en daarvoor verdringt zich een mensenmassa. Nadere beschouwing leert dat die mensenmassa bestaat uit heel veel mannen voor het ene loket en weinig vrouwen voor het andere. Da’s Egyptisch: mannen en vrouwen gescheiden. Vlakbij het loket stond de Zambiaanse levensgezellin van Dr. Reiner. Ik heb haar mijn paspoort gegeven en was in no time voorzien van een visumstempel. Ah, daar is Kemal, beschikbaar voor het echte werk. De administratie van het Carnet de Passage – waarop alleen de naam van de grenspost en de datum hoeft te worden ingevuld, gecompleteerd met de handtekening van de douanebeambte en het stempel van de post – is beslist geen sinecure. Daar horen heel veel formulieren bij. En kopieën, natuurlijk. Kopieën van het Carnet, van de persoonskaart van het paspoort, van het visum, van het kentekenbewijs, van het rijbewijs. Kemal organiseert het werk, zorgt dat de kopieerman aan de slag gaat, verdeelt de kopieën over de ambtenaren, zorgt dat de documenten bij elkaar komen, houdt in de gaten waar mijn paspoort en carnet blijven. Ik hoef niet meer te doen dan mee te lopen, te betalen – vijfhonderdtweeëntwintig pond administratiekosten (iets meer dan vijftig euro; ingewikkeld maken kost geld) en nog dertig voor de kopieën – kwitanties in ontvangst te nemen en handtekeningen te zetten waarmee ik verklaar een kwitantie te hebben gekregen. Kemal: “Die kwitanties moet je goed bewaren.” Ze zijn het bewijs van een onberispelijke, volledig uitgevoerde administratie en moeten bij het verlaten van de grenspost overlegd worden. “Oké, nu de voertuigverzekering” zegt Kemal. Dat is de volgende stap. Ik: “Dat hoeft niet, ik heb een Comesa verzekering.” Kemal bekijkt het verzekeringsdocument aan de voorkant en de achterkant: “Die is hier niet geldig.” Ik: “Kijk, hieronder zijn de landen opgesomd waarvoor de verzekering geldig is en Egypte staat daarbij.” Kemal: “Laat de chef van de verkeerspolitie maar beslissen.” De chef van de verkeerspolitie – hij heeft een ‘noot’: een eeltplek op het voorhoofd, gevolg van veelvuldige aanraking van de grond tijdens het bidden en bewijs van vroomheid – schudt ‘nee’, gaat bellen en schudt weer ‘nee’. Dat neem ik niet: “Dit is een officieel document en Egypte staat erop vermeld. Ik ben hier verzekerd!” Kemal trekt me naar buiten, heft de handen ten hemel, “Luister, this is Egypt!” Aan die verzekering valt niet te ontkomen; honderdvijftig pond en natuurlijk kopieerkosten en de troostprijs is een Arabisch document dat ik niet kan lezen. De volgende stap: de afgifte van Egyptische kentekenplaten en van een Egyptisch rijbewijs. Egypte is het enige land van de vele die ik heb bereisd dat haar eigen kentekenplaten en rijbewijs verplicht stelt (tijdelijk, als ik het land verlaat moet ik die geschenken weer inleveren). Daar hoort ook administratie bij. En kopieën: kopieën van het Carnet, van de persoonskaart van het paspoort, van het visum, van het kentekenbewijs, van het rijbewijs. Alles in viervoud – in viervoud! – en die kopieën moeten in een map worden afgeleverd bij de chef van de verkeerspolitie. Kemal: “Ik handel dat af. Hij is een beetje geïrriteerd.” Het duurt een tijd, een hele tijd, en dan komt Kemal naar buiten met kentekenplaten en rijbewijzen, de armen geheven in overwinningsroes. Mijn voorgangers: controleer of de kentekenplaten geldig zijn voor de tijd die je in Egypte wil doorbrengen. Kemal: “Dat is in orde. Je wilde een maand en de kentekenplaten zijn geldig voor een maand.” De laatste stap: de finale controle van documenten en kwitanties door de grenswacht. Kemal geeft hem het hele pak papier. De wacht bladert er wat in, vindt het in orde en opent de poort voor Dr. Reiner en mij. Ik was om zeven uur bij de Soedanese grenspost – die gaat pas om negen uur open maar je moet er vroeg bij zijn – en verlaat de Egyptische grenspost om drie uur ’s middags. Op tijd: om vier uur vertrekt de laatste veerboot naar Abu Simbel. Op de veerboot kom ik Kemal weer tegen. Die woont in Aswan. “Zevenenveertig voertuigen ingeklaard vandaag” zegt’ie. Dat is zevenenveertig maal honderdvijftig pond en dat is in Egypte een hele mooie omzet.

Dat bureaucratisch labyrint heeft nog een nabrander. Nermien M. van Consolidated Freight Service Egypt, waarmee ik in Khartoum een emailwisseling ben begonnen over de verscheping van mijn motor van Alexandrië naar Griekenland, schrijft: “In Aswan moet je het شهادة مخالفات aanvragen bij het Traffic Court.” Wat is شهادة مخالفات? Dat weet ik niet; het zou een verklaring zijn dat er voor mijn motor geen boetes openstaan maar waarom in Aswan, de eerste stad die ik in Egypte aandoe, en waarom alleen in Aswan? Het is in elk geval heel belangrijk: “Zonder dat document kan je motor niet geëxporteerd worden. Heb je het niet, dan moet ik een fixer in Aswan regelen en een koerier en je begrijpt: dat kost geld.” schrijft Nermien. Waar is dat Traffic Court? Ik heb de coördinaten van een van mijn voorgangers gekregen. Het is een onaanzienlijk kantoortje op de benedenverdieping van een groezelig appartementengebouw in een even groezelige volksbuurt. Je moet niet aan de voorkant van dat gebouw zijn maar aan de achterkant. Daar zijn vier loketten en je moet bij loket 2 zijn. Voor de afgifte van شهادة مخالفات zijn natuurlijk kopieën nodig en tien pond en het duurt een uur maar dan ben ik toch in het bezit van het absoluut noodzakelijke شهادة مخالفات. Dat document is vijftien dagen geldig. Binnen vijftien dagen moet mijn motor op het terrein van de douane in Alexandrië staan. Vijftien dagen worden mij gegund om te reizen in Egypte, een land dat staat te springen om bezoekers. Zo is Egypte.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Egypte en Soedan en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s