Gibb River Road

Ik moest absoluut de Gibb River Road doen, meende Dave W.; het zou een niet te versmaden uitdaging zijn. De Gibb River Road loopt van Kununurra naar Derby, dwars door de Kimberley in het uiterste noordwesten van Australië; zevenhonderd kilometer piste. In zijn aanbeveling proefde ik een suggestie: wie de Gibb niet doet, durft hem niet aan en is een watje van een motorrijder. Ik geef niets om zo’n suggestie. Ik heb uitdagingen genoeg gehad. Ik mijd pistes als het even kan – tenzij ik word bevangen door existentiële verveling – en het kán want de Great Northern Highway die zuidelijk van de Kimberley loopt verbindt Kununurra met Broome en is een keurig geasfalteerde weg. Het is een waanidee dat pistes spectaculairder of ‘authentieker’ zouden zijn dan geasfalteerde wegen, een waanidee dat bij motorrijders wel vaker voorkomt. Ik werd veel meer aangesproken door de aanbeveling van Coco, van Coco’s International Backpackers in Katherine. Coco is gewoon een lieve man die anderen niet uitdaagt (Als je ooit in Katherine komt, logeer dan bij Coco; hij is een van de aardigste Australiërs die ik heb ontmoet). Coco: “Ik denk dat je de Gibb River Road leuk zult vinden, vooral omdat je geïnteresseerd bent in vogels en planten. De Kimberley staat erom bekend.”

Voorlopig hoefde ik geen besluit te nemen want het is nog vijfhonderd kilometer van Katherine naar Kununurra over de geasfalteerde Victoria Highway. Coco: “Let op, als je bij Timber Creek komt zul je boabs zien.” ‘Boab’ is de Australische naam voor de Baobab, de Apenbroodboom. Even voor Timber Creek zag ik de eerste, een flink uit de kluiten gewassen exemplaar, bij Timber Creek tientallen en voorbij Timber Creek komen ze regelmatig voor, meestal op open plekken. Zo is de natuur: iets is of iets is niet; de natuur begint niet met een miezerig baobabje, nee: gelijk een stevig exemplaar. De baobab is het moderne kunstwerk onder de bomen: een gezwollen stam, stevige twijgloze takken die naar de hemel grijpen en een grijze bast die zilver glanst in de zon. Bij zo’n boom horen verklarende verhalen: God – Hij had vast en zeker haast – zou bij de schepping de boom op z’n kop in de grond hebben gezet. Het takkenwerk heeft wel wat weg van een uitgeprepareerd wortelstelsel. Nog nooit zag ik een baobab in blad of bloei maar hier staat een enkele bladdragende en een ervan heeft bloemen; niet uitbundig, hier en daar een bloem. Maar wat voor bloem! Cremekleurig, handgroot met neerhangende kelkbladeren en een flinke bos meeldraden. Mooi! Nog voordat ik aan de Gibb begin kan mijn trip al niet meer stuk: ik zag de bloem van de boab!

Na Kununurra loopt de Victoria Highway nog vijftig kilometer door – vijftig kilometer respijt – maar dan komt de afslag van de Gibb. Er staat een bordje ‘Gibb River Road’ en eronder ‘4×4 recommended’. Ik heb 1×2: een-wiel aandrijving. Het is gelijk raak: fullblown wasbord. Gelukkig is de ondergrond hard zodat ik snelheid kan maken, kom over het wasbord en bereik ’n uur later de oever van de Pentecost River. Breed! Nog nooit heb ik zo’n brede rivier overgestoken. En er zouden krokodillen zitten. Ik bekijk de verrichtingen van een paar four wheel drives: het water komt niet tot aan de treeplank – diep is de rivier niet – maar ze schudden nogal: de rivierbodem is dus ongelijk. Zal ik …? Er komt weer een four wheel drive aan. De bestuurder opent het raam: “Hi, how’re you doing?”, de gebruikelijke begroeting waar geen bepaald antwoord bij hoort. Ik: “Kun je mijn bagage meenemen naar de overkant?” Met de vraag is het besluit gevallen. Mijn hoop met droge voeten de overkant te halen was ijdel. Al na tien meter bleef de motor steken op een grote steen en sloeg af. Daarop had ik niet gerekend en viel om. Natte voeten en natte broek. Daarna kon het me niet meer schelen: peddelend en zwalkend vond ik mijn weg naar de overkant zonder door een krokodil te worden gebeten. Na de oversteek was de weg kinderspel. Ik bereikte Ellenbrae Station, dat een eenvoudige camping heeft, bij zonsondergang.

wpid-dscn7685-pentacost.jpg

De oversteek van de Pentecost River

Na Ellenbrae kwam de ramp: een dikke laag zand; grof zand en niet diep – dus geen slipgevaar – maar hopeloos gewasbord, wasbord met een venijnige korte golf. Bab-bab-bab-bab-bab-bab-bab-bab-bab … Bab-bab-bab-bab-bab-bab-bab-bab-bab … Bab-bab-bab-bab-bab-bab-bab-bab-bab. Ik kom er niet overheen. Om over wasbord te komen moet ik een aanloop kunnen nemen en dat gaat niet in dat zand met die korte wasbordgolf. Wasbord plakt. Lukt het eindelijk, dan komt een bocht, moet ik afremmen en begint het hele treurspel opnieuw. Ik zoek het spoor met het minste wasbord: aan de linkerkant van de weg, aan de rechterkant, in het midden. Het is zwaar, heel zwaar; voor mij en voor de motor. Wat had Paul – Paul van Paul’s Motorcycle & Mower Repair – ook alweer gezegd? “Als je de motor niet teveel belast, haal je Perth zonder problemen.” De motor maakt teveel toeren bij te lage snelheid en het waarschuwingslichtje voor de koeling gaat branden. Het externe reservoir van de schokbreker wordt gloeiend heet. Ik kan dat voelen: het reservoir zit naast mijn been. Regelmatig moet ik stoppen om de motor te laten koelen en de schokbreker en om zelf af te koelen. Het wasbord is niet de enige kwelling. De Gibb blijkt een racebaan voor toeristen in four wheel drives die allemaal hebben gehoord dat de Gibb een uitdaging is, en dus gedaan moet worden, en allemaal hebben gehoord dat wasbord met hoge snelheid moet worden gereden (wat, tot op zekere hoogte, waar is. Maar je hoeft niet met honderd kilometer per uur over de piste te scheuren. Met zestig gaat het ook). Mij laten die toeristen in enorme verstikkende stofwolken. Ik moet afremmen omdat ik de weg niet kan zien, moet opnieuw proberen over het wasbord te komen, of beland in het verkeerde spoor. Vreselijk, die toeristen; Australiërs en foreigners. Het zijn vast en zeker Duitsers. Of erger: Italianen! Ze betalen een prijs: daar komt er een voorbij met van pijn krijsende schokbrekers. Dat gaat vast en zeker niet lang goed. Er ligt een uitlaat langs de weg, stukken band, een wieldop, een afgebroken stuk bumper, delen en onderdelen die ik niet kan thuisbrengen. Ah, daar staat er een langs de weg. Band aan flarden; die heeft niet gemerkt dat’ie een lekke band had. Het zijn Italianen, een gezin. Dan zijn het geen vreselijke Italianen meer maar een gewoon gezin dat daar staat. Vader, moeder en een dochtertje. Het kind zit met een blikje cola op de motorkap, verwacht dat papa dat probleem wel even oplost. Hij, tegen mij: “Ik weet niet wat ik moet doen. Ik heb dit nog nooit gehad.” Ik heb ook nog nooit een wiel van een auto vervangen. Ik: “Begin eens met de krik te zoeken.” Hij sleurt tassen, plunjezakken, dozen uit de achterdeur; de bagage ploft in het stof langs de weg. We vinden uiteindelijk de krik en de wielsleutel onder de achterbank. Daarna is het kinderspel; ik wist niet dat het vervangen van een autowiel zo gemakkelijk was.

wpid-dscn7704-dustcloud.jpg

Mij laten de toeristen in verstikkende stofwolken

Afgedraaid van de weg, het wasbord en het stof, bereik ik in de loop van de middag Gibb River Station op honderd kilometer van Ellenbrae. Ik heb vijf uren gedaan over honderd kilometer. Vijf uren! Gibb River Station is een Aboriginal gemeenschap met een winkel die gedreven wordt door een jonge blanke Australiër. Ik heb niks nodig, ik wil gewoon even zitten. De Australiër is een hartelijke jongen, een die uitgestapt is uit de ratrace en zijn geluk zoekt in de eenzaamheid van Gibb River Station en in het gezelschap van Aboriginals. Hij geeft me een kop koffie en we hebben een praatje over het leven zodat ik de weg, het wasbord en het stof even vergeet. Hij zegt ook: “Vanaf hier wordt de weg beter.” En dat is ook zo: vanaf Gibb River Station is de piste pas onderhouden en de sporen zijn schoon. In twee uren bereik ik Mount Barnett met een benzinepomp, een winkel en een camping, tachtig kilometer voorbij Gibb River Station. Mount Barnett is het eerste tankstation, op vierhonderd kilometer van Kununurra, en de benzine, unleaded 91, kost er meer dan twee dollar per liter. Premium is nog veel duurder. Na Mount Barnett valt het mee, op een paar venijnige stukken na. Hier ligt bits op de hellingen maar het is dan ook het enige traject met hellingen. De weg is wel stenig – op dit traject rijden auto’s hun banden stuk – maar ik kan gemakkelijk om de stenen heen laveren. Bij Kimberley Downs begint het asfalt naar Derby. Ik juich want ik heb het gehaald; de Gibb is gedaan. Bij Derbij neem ik de Great Northern naar Broome, tweehonderdzestig kilometer verderop.

image

Gibb River Road

Het viel best mee, de Gibb. Op de oversteek van de Pentacost en de honderd kilometer voor Gibb River Station na. Zo gaat het altijd: zit je er midden in, dan zeg je “Wat een ellende” maar heb je het gedaan, dan vraag je je af “Wat was eigenlijk de ellende?” Het brein is heel bedreven in het goudomranden van gebeurtenissen. Dat is goed want als het brein gebeurtenissen inktzwart zou opslaan, kom je nooit weer in beweging. Heeft de Gibb opgeleverd wat ik verwachtte? Ik heb de Double Barred Finch gezien en de Sticky Kurrajong. De eerste is een vink, de tweede een boom met mooie bloedrode bloemen. Dat is een tamelijk magere oogst voor veel gedoe. Ik zei het toch: er gaat niets boven asfalt.

In Broome heb ik de motor onderhanden genomen. Ik de ketting gewassen met kerosine, de bougies schoongemaakt, de luchtfilter – die was volkomen dichtgestofd – vervangen en alle boutjes nagelopen. Hij rijd weer zonder dat de koelventilator aanslaat; hij krijgt weer lucht. Alleen het benzineverbruik blijft hoog. Ik vermoed dat vuil van de tankbodem is losgekomen door het heftige wasbord – bab-bab-bab-bab-bab-bab-bab-bab-bab – en in de carburateurs is terecht gekomen. Daar moet ik nog iets aan doen.

Dit bericht werd geplaatst in 2013-2016: naar Australië en terug, Australië en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s