Kannie waar zijn

Ik reis in Australie op een toeristenvisum. Dat is een jaar geldig maar staat slechts een aaneengesloten verblijf toe van drie maanden. Die drie maanden zijn bijna om en ik wil naar Perth om vandaar mijn motor te verschepen naar Zuid Afrika. Iemand vertelde me dat Australië er geen probleem mee heeft als je de verblijfsduur overschrijdt met maximaal achtentwintig dagen. Met achtentwintig dagen meer kan ik Perth wel halen, als ik opschiet, maar ik moet daar nog een shipping agent vinden, onderhandelen en ook de fysieke voorbereidingen voor de verscheping regelen. Dat wordt allemaal krap aan. Daarom bezocht ik in Cairns het plaatselijke kantoor van het Department of Immigration and Border Security. De immigratieambtenaar bevestigt dat overschrijding van de verblijfsduur met maximaal achtentwintig dagen door de vingers wordt gezien – voor Europeanen (!)  – maar dan wordt wel het visum ingetrokken. Een grotere overschrijding betekent een flinke boete en uitzetting. En wat zijn de andere opties? Ik kan Australië verlaten en weer terug komen of ik kan een verzoek tot verlenging van mijn verblijfsduur indienen. Dat laatste kost driehonderdvijfendertig dollar. Dat is verreweg de hoogste prijs die ik ooit voor een visum heb betaald maar het is nog altijd goedkoper dan een vliegreis naar Bali, Nieuw Zeeland of Papoea Nieuw Guinea. Dus kies ik voor dat verzoek tot verlenging. Dat kan worden ingediend via het internet en de immigratie-ambtenaar helpt mij de vragenlijst in te vullen. Mooi: verlenging aangevraagd, probleem opgelost.

‘N uur later ontvang ik drie emails. Het eerste is een bevestiging van ontvangst van mijn verzoek. Met het tweede email laat de immigratiedienst weten dat mij een ‘bridging visa’, een overbruggingsvisum, is toegekend. Verderop in dat email staat dat het bridging visa ‘ineffective’ is omdat mijn huidige visum nog geldig is en dan volgen nog wat dreigementen aangaande onwettig verblijf. Dat is bureaucratie: eerst iets toekennen, dan melden dat de toekenning betekenisloos is en tenslotte dreigen over een situatie die het toegekende nu juist zou moeten voorkomen (illegaal verblijf). En de taal: “I wish to advice that a decision has been made and a bridging visa has been granted …”; dat is ambtenarentaal. Het derde email: “I have begun considering your application for this visa and require additional information.” En welke aanvullende informatie wil de immigratiedienst? Ze willen een röntgenfoto van mijn longen! Verder meldt het email dat de immigratiedienst om aanvullend onderzoek kan vragen als de röntgenfoto daartoe aanleiding geeft. Het is dus een proces zonder vastgesteld einde, duurt minimaal zeven dagen en al die tijd moet ik in Cairns blijven. Ik vind dat niet acceptabel, om redenen van privacy – wat heeft de immigratiedienst met de toestand van mijn longen te maken? – vanwege dat open einde en vanwege de kosten. Ik heb geïnformeerd: die röntgenfoto kost honderddertig dollar. De kosten zijn nu dus driehonderdvijfendertig dollar plus honderddertig dollar en wie weet er nog meer bijkomt. Ik ben opnieuw naar het immigratiekantoor gegaan om uitleg te vragen. De ambtenaar: “Het gaat om de strijd tegen besmettelijke ziekten waaronder tuberculose.” Ik: “Toen ik het visitorvisa aanvroeg heeft niemand gevraagd om een röntgenfoto. Ik ben nu drie maanden in Australië, had een miljoen mensen kunnen besmetten en nu vraagt uw dienst plotseling om een röntgenfoto?” De ambtenaar: “U vraagt nu een ander visum aan en dat zijn de regels bij dit nieuwe visum.” Ik: “Ik vraag helemaal geen ander visum aan, ik vraag om verlenging van mijn verblijf.” De ambtenaar: “Dit is een ander visum. Uw oude visum vervalt en u krijgt een ander visum.” Ik wil dit niet. De ambtenaar: “U kunt uw aanvraag intrekken. Dan blijft uw huidige visum geldig en kunt u kiezen voor de andere optie: Australië verlaten en weer terugkomen.” Het is bizar: met de ene optie kom ik terecht in een medisch proces in de strijd tegen besmettelijke ziekten, met de andere optie wordt mij geen strobreed in de weg gelegd om nog een miljoen mensen te besmetten. Nooit eerder in mijn reizigersbestaan heb ik bij de aanvraag van een visum medische gegevens hoeven te overleggen. Een consulaat wil weten of ik een ziektekostenverzekering heb, of ik ingeënt ben tegen Gele Koorts en of ik genoeg geld bij me heb. Nog nooit is gevraagd om een röntgenfoto, nog nooit ben ik bedreigd met aanvullend medisch onderzoek.

Ik kies voor het intrekken van mijn aanvraag. Kon ik de aanvraag indienen via het internet, ik kan de aanvraag niet intrekken via het internet. Ik moet een brief sturen naar het Department of Immigration and Border Security in Belconnen. Bij het aanvragen van de verlenging betaalde ik driehonderdvijfendertig dollar met mijn creditkaart via het internet maar ik kan dat geld niet terugkrijgen via het internet. Ik moet een Request for Refund indienen, per post, en dat is een formulier van vijf pagina’s.

Ik boekte hals over kop een retourtje Bali. Mijn motor heb ik ondergebracht in de parkeergarage van Patrick en Belinda P. Mijn bagage staat in de opslagruimte van Gecko’s Backpackers. Ik landde om twee uur ’s nachts op Bali en nam een taxi naar guesthouse Pondok DenAyu waar ik tweemaal eerder verbleef. De nachtportier geeft me de sleutel en brengt ook een biertje. Dat kost twee euro in plaats van vijf. Ik koop sigaretten bij K-Circle en die kosten één euro in plaats van tien. De kamerjongen brengt ’s ochtends mijn ontbijt en zegt “Oh Mister Mathew, you are back!” Ik zeg tegen iedereen “Terimah kasi”, dankjewel, en wimpel “transport?”, “massaaajs?”, “girl?” en “viagra?” af door mijn hand op mijn hart te leggen. Ik eet bij Segara Warung waar klompjes aan de muur hangen en de Friese vlag en waar Indonesisch wordt gekookt op Hollandse wijze, met veel te veel saus. Ik hoor het ‘für Elize’-deuntje waarmee in heel Indonesië ijscomannen op de fiets hun komst aankondigen. Indonesië, Bali: heerlijk, ik ben weer thuis! Dankzij het Department of Immigration and Border Protection.

Mijn driehonderdvijfendertig dollar heb ik niet terug gekregen. Het Department of Immigration and Border Protection meldt dat het verwerkingsproces inmiddels is doorlopen en daarmee zijn kosten gemaakt. De intrekking van mijn aanvraag – verplicht per post – heeft de hardloopwedstrijd met de computer verloren.

 

 

Dit bericht werd geplaatst in 2013-2016: naar Australië en terug, Australië en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s