Een avond in Ujjain

Op weg naar Ujjain werd ik tweemaal overvallen door een onweersbui op een verder zonnige dag. Ik maakte een inschattingsfout, ik dacht dat ik nog vóór de buien langs kon. Eer ik een schuilplaats kon vinden was ik al doorweekt en de spullen in mijn rugzakje nat; de rits stond een heel klein beetje open. Na zo’n bui (maar ook zonder regenbuien) is India een modderpoel. Ik kwam aan het einde van de middag in Ujjain, worstelde door de nauwe straten, wrong me langs de eeuwige tuktuks en handkarren, dreef mee op de trage stroom van brommertjes, ademde stof, benzinewalm en dieselroet en nam een kamer in het Pleasure Landmark hotel in het centrum van de stad. De Lonely Planet schrijft over dat hotel: “… rooms here are small but smart and clean …”. Ik had beter op mijn eigen ervaring kunnen afgaan: zodra een hotel een wijdse naam heeft met woorden als ‘paradise’, ‘heaven’, ‘pleasure’ moet je uitkijken. Mijn kamer was groot maar niet schoon. Op de stenen vloer lagen stofpluizen en onder het bed een peuk en een chocoladewikkel. Het bed was beslapen, waarschijnlijk meerdere malen, er zaten vlekken in het laken en er koekten etensresten aan. Accommodatie is in India zelden vlekkeloos. Gelukkig was maar een helft van het tweepersoonsbed bevuild zodat ik op de andere helft mijn slaaplaken kon leggen. Meer geluk: de douche heeft een boiler en dus warm water zolang de elektriciteit het doet, maar geen douchekop, wel zeep maar geen handdoek. Voor duizend rupees. Wie reist moet zijn geluk tellen.

Wat doet een mens in hemelsnaam in Ujjain? Ujjain is een van de zeven heilige steden van het Hindoeïsme en trekt massa’s pelgrims. Ze komen voor de Mahakaleshwar tempel die gewijd is aan Shiva, voor de Harshiddi tempel met een beeld van de godin Annapurna en voor de ghats langs de rivier want hier te baden levert bijna evenveel op als te baden in de Ganges bij Varanasi. Wat het oplevert? Ik zou het niet weten. Mensen gaan naar Lourdes in de hoop op een wonder, genezing van een ernstige ziekte of een handicap maar ook om er even uit te zijn, om de opwinding van de reis, om samen te zijn, om te ervaren dat het leven ondanks ziekte of handicap betekenis heeft. Mensen trekken uit alle delen van de wereld naar Fatima in Qom om haar hulp bij persoonlijke problemen, om samen te zijn. Is Ujjain als Lourdes of Qom? Hier gaat het waarschijnlijk niet om wonderen, ik heb geen bijzondere concentratie gezien van zieken in bedden of gehandicapten in rolstoelen. Het zou kunnen gaan om hulp bij persoonlijke problemen, zoals in Qom. Ik hoor Indiërs nooit over wonderen. Misschien is Ujjain beter te vergelijken met Mekka: je moet er geweest zijn, het is een religieuze opgave.

De straten rondom de tempels zijn eivol met mensen en naast de ingang van de Mahakaleshwar tempel worden de mensen met dranghekken in lange rijen geperst. Ze wachten uren voor iets dat die moeite waard moet zijn. De tempels dragen feestverlichting en de kramen langs de straten zijn verlicht met lampjes en kaarsen. Kramen met offergaven, mandjes met bloemen en vetkaarsen, met religieuze souvenirs, portretten van Shiva, met goedkope sieraden, met plastic speelgoed, met eten, met gulab jamun, de Indiase staple sweet, in gigantische gamellen. Koeien doen zich te goed aan verlepte bloemen, geiten proberen verse te bemachtigen. Op een straathoek staat een kleine draaimolen die met de hand wordt bewogen door een oude man met een wit keppeltje. Het is een moslim die naar Mekka is geweest – ik wil ook naar Mekka – en voor een paar rupees hindoekinderen een minuut of wat onbekommerd plezier bezorgt. Tussen de Mahakaleshwar en de Harshiddi tempel zijn de goeroes neergestreken, artiesten in hun eigen openlucht theater met plastic stoelen voor de volgelingen en belangstellenden en een afgeschermd deel waar de goeroe zich terug kan trekken om zich voor te bereiden op de volgende voorstelling. Voor de Harshiddi tempel zitten de armen gehuld in dekens, koken hun potje op een houtvuurtje en de kinderen slapen op de trappen. De iets meer bemiddelden hangen uit de ramen van de pelgrimlogementen. Trommelaars slaan het hitsige Indiase ritme – trrrtik-de-tik-de-tik, trrrtik-de-tik-de-tik, trrrtik-de-tik-de-tik – en luidsprekers blèren hindoepop. Pleasure Landmark ligt op een kruispunt zodat aan het lawaai van de trommels en de luidsprekers nog de decibellen worden toegevoegd van ronkende vrachtauto’s en van scherpe claxons van brommers en tuktuks en toch heb ik er goed geslapen. Een ontbijt kan er niet krijgen.

Hartelijke groet, Mart

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in India en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s