Andere mensen / Raju’s Bullet Surgery

Ik kreeg de drang India te verlaten. Mijn visum was nog maar één week geldig en een visum moet je nooit tot op de laatste dag gebruiken. Ik schatte twee dagen nodig te hebben om de Nepalese grens bij Banbassa te bereiken – de dichtstbijzijnde grenspost – en je weet niet wat er allemaal kan gebeuren. Je kunt niet bij de grens komen en zeggen “Sorry, dat en dat gebeurde, daardoor had ik vertraging en is mijn visum verlopen. Sorry.” Een verlopen visum levert op zijn minst een hoop gedoe op en een boete. Ik kreeg die drang óók omdat ik India zat ben. Het stof, de stank, de smerigheid, de smog, de drukte, de opdringerigheid. Na drie maanden India heb ik een adempauze nodig. Ik kan niet zeggen welk argument het zwaarst heeft gewogen, het visum of de afkeer van India. Het argument van het visum komt uit het verstand, de afkeer van India is een argument van het hart.

Van Delhi tot aan de Nepalese grens bij Banbassa is 400 kilometer. In andere landen zou ik er mijn hand niet voor omdraaien om die afstand in één dag af te leggen, maar niet in India. Ik heb er twee dagen voor uitgetrokken: een dag om tot Bareilly te komen en de volgende dag over Pilibhit naar Banbassa. Delhi uit komen is weer een Indiase kwelling. De ringweg is prima maar dan komt de weg langs de suburbs en is daar vergeven van de gaten en verstopt met riksja’s en bussen. De suburbs strekken zich uit tot meer dan veertig kilometer voorbij de stadsgrens. Maar daarna: een geweldige snelweg helemaal tot Bareilly! Ik overweeg door te rijden naar Banbassa – want wie wil er nu in Bareilly zijn, Meppel in India (met driehonderdduizend inwoners)? – maar zie daar toch van af. Dat blijkt een heel wijs besluit, want de weg over Pilibhit naar Banbassa: oh man, oh man – vergeven van de gaten, over lange stukken helemaal geen asfalt, stof opwervelende bussen en vrachtauto’s, files in de dorpen. Over honderdtwintig kilometer doe ik vier uren! Het laatste obstakel is een dambrug van één rijbaan breed. Dat zou geen probleem hoeven zijn als er verkeerslichten waren of een agent die de toegang tot de brug zou regelen én als Indiërs zich iets aan verkeerslichten of agent gelegen zouden laten liggen. Er zijn geen verkeerslichten en geen agenten omdat er geen Indiërs zijn die zich daaraan iets gelegen laten en daarom is er een Indiase congestie op die brug. Aan de tegenoverliggende zijde staat er een forse terreinwagen op de brug en daarachter twee paardenkarren, aan mijn zijde twee terreinwagens en ikzelf en aan beide zijden een massa fietsers. En dan is het wachten op een Indiase oplossing voor een Indiaas probleem. Ik weet niet wie het besluit heeft genomen en waarom maar de terreinwagen en de paardenkarren gaan achteruit de brug af. Een paard achteruit laten lopen gaat niet vanzelf, zeker niet als fietsers zich erlangs wringen. Hoe lang zo’n oponthoud duurt? Een uurtje. De grenspost ligt vlak achter de brug. Aan de Indiase kant is de immigratiedienst en de douane ondergebracht in twee huisjes en aan de Nepalese kant is dat net zo. De Nepalese immigratieambtenaar houdt kantoor aan huis. Zijn vrouw is bezig in de keuken, op de stoel voor de bezoeker slaapt de kat en in de vensterbank zit een kip. Banbassa is een onaanzienlijke grenspost met hoofdzakelijk lokaal verkeer, een uithoek zowel voor India als voor Nepal. Het leuke van zo’n grenspost is het register waarin visumplichtigen worden opgeschreven. Gisteren is een Pool gepasseerd en de dag daarvoor een Turk. “Allebei met de bus” vertelt de immigratieman.

Banbassa is niets, alleen de Indiase naam voor de grenspost. Aan de Nepalese kant ligt Mahendranagarh en dat is een stadje, zo’n grensstadje waarvan je je afvraagt wat mensen daar eigenlijk doen. Er zijn een paar hotels want de eerste Nepalese stad van betekenis, Butwal, ligt vierhonderdvijftig kilometer verderop. Ik logeer in Sweet Dream en heb er goed geslapen. Verder is het een service centrum voor de mensen uit de wijde omgeving want die moeten ergens inkopen kunnen doen. Er zijn vier banken met een geldautomaat waarvan er drie buiten dienst zijn. De Everest Bank adviseert om de dichtsbijzijnde automaat te bezoeken, in Butwal. Nadat een bankmedewerker de automaat twee keer opnieuw heeft gestart – “stroomstoring of de telefoonverbinding is uitgevallen” – doet ‘ie het eindelijk. Mahendranagarh zou niet de moeite waard zijn te vermelden en vermoedelijk al uit mijn herinnering gewist, als ik niet drie maanden in India was geweest. Mahendranagarh is schoon! Er liggen geen vuilnishopen, het stinkt er niet en het is er rustig. Autobestuurders toeteren niet, hooguit een kort hoepje om een fietser te waarschuwen. Mahendranagarh is een opluchting. “Waarom is het hier schoon en in India zo smerig?” Nepalezen zijn ook hindoes, dus behept met datzelfde allesverklarende hindoe-fatalisme. “Wij zijn andere mensen” zeggen de mensen eenvoudig.

De Mahendra Highway verbindt Mahendranagarh met Butwal. Stel je van dat ‘highway’ niet te veel voor: een tweebaans weg, in Nederland hooguit een provinciale weg. Maar wat voor weg! Eindeloos recht, prima asfalt, grasbermen zonder vuilnis, weinig verkeer (want wie moet er nou naar Mahendranagarh of van Mahendranagarh naar Butwal?), door eindeloos bos en langs dorpen met rijstvelden. Dorpen met geel geverfde lemen huizen met rieten daken, met bomen en bananenplanten. Vriendelijk en schoon. De rijstoogst is in volle gang. Op de akkers werken vrouwen met een rieten mand op de rug. Ze snijden de halmen met een sikkel. Mannen dragen de volle manden naar huis. Allemaal handwerk. Vierhonderdvijftig kilometer romantisch landschap onder een heldere strakblauwe hemel. In de buurt van Butwal vallen er gaten in het asfalt en wordt de hemel bleek grijzig blauw, smog, signalen dat ik een grote stad nader.

IMG_9258

Mahendra Highway, vierhonderdvijftig kilometer door het bos

Butwal ligt op het kruispunt van de Mahendra Highway en de Siddartha Highway en niet ver van de Nepalese zuidgrens aan een belangrijke verbindingsweg met India. De Siddartha Highway verbindt Butwal met Pokhara en is nog onaanzienlijker dan de Mahendra Highway en ook in slechtere staat. Daar staat tegenover dat de weg slingert door het voorgebergte van de Himalaya, langs diepe dalen en beboste hellingen. Honderdvijfentwintig kilometer rijplezier! En doodstil. De maoïsten hebben een landelijke staking afgedwongen omdat ze iets hebben tegen de komende verkiezingen (maoïsten hebben geen verkiezingen nodig want ze vertegenwoordigen het volk al). In Butwal zijn alle winkels gesloten, de rolluiken naar beneden. Dichterbij Pokhara zijn meer winkels open en is ook meer verkeer: een konvooi bussen en vrachtauto’s, begeleidt door de politie. Hier verloopt de staking of hij wordt gebroken.

Pokhara heeft twee centra: Old Pokhara, het oorspronkelijke stadje met tempeltjes en nog een paar bakstenen huizen in de lokale Newari stijl en Lakeside, het toeristisch centrum. Nog nooit zag ik de hotels, restaurants, disco’s en bars zó mannetje aan mannetje, zelfs in Zandvoort niet. De restaurants serveren voor westerse ingewanden, mét vlees, en dat bevalt ook de Indische en Chinese toerist want die kunnen hier ‘continental’ eten. De tafels zijn gedekt met placemats, borden en glazen en het couvert omvat ook een mes (vanaf Iran houdt de messenleverantie aan tafel op). De menukaarten zijn in het Engels en bij alle eetgelegenheden precies hetzelfde. Er zijn German en French Bakeries. De toerist hoeft geen woord Nepali te kennen en ook niet met handen en voeten te kunnen communiceren, want iedereen spreekt Engels. Er zijn massa’s toeristen, Pokhara trekt ze aan als een magneet ijzer. Waarvoor komen de toeristen? Om in de omgeving te raften, te paragliden, ultralight te vliegen. Adrenaline sporten, zo heet dat. Ik ga niet raften, paragliden of ultralight vliegen want ik heb geen enkele behoefte aan meer adrenaline; ik ben juist in Nepal om het adrenalineniveau in mijn bloed wat te laten dalen. En de toeristen komen om te trekken, in en om het Annapurna Massief; twee, vijf, tien, zelfs vijftien dagen met een gids en dragers. Als je dat allemaal hebt gedaan – raften, paragliden, ultralight vliegen, trekken – dan moet je op verhaal komen en dat kan in Pokhara. Het geld stroomt met bakken naar binnen.

IMG_9442

Raju voor zijn “surgery”

Op weg naar Pokhara merkte ik dat er iets aan de hand was met de motor: het achterwiel draaide moeizaam, er zat weerstand op. Het duurde een tijd voordat ik de oorzaak had gevonden. Een remblok drukt tegen de remschijf terwijl het andere blok de schijf niet raakt; de remklauw is vastgelopen. Ik heb geluk want in Pokhara zit Raju’s Bullet Surgery met een eervolle vermelding op het bulletin board van HorizonsUnlimited. Raju en ik hebben het euvel bestudeerd en wij kwamen samen tot de conclusie dat de klauwzuiger vast zat. Hij heeft het hele zaakje gedemonteerd en de zuiger uit de klauw gehaald maar aan die zuiger was niets te zien. Hij heeft de zuiger toch maar laten polijsten en daarna de klauw weer in elkaar gezet. Zonder enig effect; de klauw werkte nog steeds niet. We hebben het euvel uiteindelijk toch gevonden, in de glijpen. Die zat muurvast. Raju zegt “rust” en ik zeg “dust” want roest is een belediging voor mijn motor. Raju heeft de remklauw schoongemaakt, de remblokken vervangen en ook de remvloeistof. Drie dagen heb ik met Raju doorgebracht, omdat polijsten een specialisme is, omdat remvloeistof vervangen zonder vacuümpomp werk is voor een boeddhistische monnik maar vooral omdat buiten Europa het woord ‘efficiëntie’ alleen in het woordenboek voorkomt. Raju werkt als een bordenacrobaat: aan drie motoren tegelijkertijd en dan komt er iemand die ook geholpen moet worden en toeristen die willen overleggen of ze een Enfield zullen huren of kopen. Zo gaat het de hele dag door. “Heb je haast?” vraagt’ie.

Dit bericht werd geplaatst in 2013-2016: naar Australië en terug, Indisch Subcontinent en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s