Veiligheid langs de Karakorum Highway

Ik wacht op het visum voor India. Ik weet niet hoelang dat duurt maar minstens drie tot vijf dagen en ik heb geen zin die dagen in Islamabad door te brengen. Ik wil er even tussenuit. Ik heb in Iran twee Nederlandse motorrijders ontmoet die het plan hadden de Karakorum Highway naar China te rijden maar van een bezoek aan Pakistan hebben afgezien en hun plan heeft mijn nieuwsgierigheid voor de Highway gewekt. Niet tot de Chinese grens maar in ieder geval tot Besham, misschien tot Chilas en heel misschien – als alles meezit en het een fantastische rit is – tot Gilgit.

Voor de Karakorum Highway heb ik een No Objection Certificate nodig, een reistoestemming. Daarvoor moet ik bij Muhammed Mushtaq van het Ministery of Interior zijn. In dat Ministery of Interior lopen erg veel ambtenaren rond met de leesbril op het puntje van de neus, net als in Nederland. Ambtenaren vullen blauwe opbergmappen met het opschrift ‘Government of Pakistan’ en die mappen gaan in kasten, net als in Nederland. Meneer Mushtaq vindt mijn verzoek “very delicate” en hij gaat bellen. Bellen om op de hoogte te komen van de laatste stand van zaken over de veiligheid  langs de Karakorum Highway. Bellen om zich in te dekken bij hoger geplaatsten. En zo kom ik bij de Deputy Secretary. Die is zeker hooggeplaatst te oordelen naar zijn ruime kamer met bezoekerszitje (net als in Nederland) en de aanloop van pluimstrijkende ambtenaren (ambtenaren in Nederland hanteren andere methoden maar het doel is hetzelfde: in het vizier komen van de hoog geplaatste). De Deputy Secretary gaat ook bellen en ontvangt tussentijds bezoek. Het heeft wat voeten in de aarde maar eindelijk is het ei gelegd: de Deputy Secretary vindt het goed en draagt mister Mushtaq op een brief te maken. De kern van die brief luidt: “It is requested that his request may please be consider as per rules.” Ambtenarentaal. Wat “as per rules” in de praktijk inhoudt moet blijken. Hoe lang ik in dat ministerie heb doorgebracht? Wel, van ’s morgens elf tot tegen drieën. Zonder aanbod van water of thee want het is ramadan.

Ik nam de hoofdweg naar Peshawar tot Wah en dan de afslag naar Abottabad en Manserha waar de Karakorum Highway begint. Abottabad is de plaats waar de Amerikanen Osama bin Laden hebben gedood. Zouden daar wraakzuchtige Al Qaida leden zijn? In de buurt van Abottabad is ook het meisje Malala in haar hoofd geschoten, omdat ze naar school ging. Zouden daar gevaarlijke gekken zijn? Abottabad is gewoon een grote stad, redelijk welvarend, met een brede hoofdweg en aan de lantaarnpalen op de middenberm hangen reclameborden voor de ‘Junior School with girls section’. De politie groet vriendelijk, geen escorte. Tot achter Manserha loopt de weg door stadjes en dorpen. Manserha is erg: auto’s, busjes, brommers, handkarren en ezelskarren persen zich in beide richtingen door de nauwe hoofdstraat. Taxibusjes pikken klanten op, ezels willen niet vooruit, auto’s moeten keren, bestuurders maken ruzie over wie er voorrang heeft; ik heb er een uur in de file gestaan. Na Manserha komt nog Baffa en Shinkiari en daarna wordt het rustig. Leuk motorrijden: een lekker bochtige weg met goed asfalt langs velden en bossen door een dal met aan weerszijden bergen; een landschap als de Voor-Alpen. Leuk motorrijden … tot Battagram. Daar is een checkpoint van de districtspolitie en ze willen me niet laten passeren zonder escorte. De chef is de stuurste die ik in Pakistan heb ontmoet of hij had gewoon zijn dag niet: “U stemt in met het escorte of u blijft hier!” Van dat dreigement raak ik niet van de kook want hoe langer ze me vasthouden hoe meer ze met mij in hun maag zitten. Ik wil de zaak niet op de spits drijven, omdat nog nooit om mijn instemming is gevraagd, en accepteer het escorte “maar alleen tot na Battagram!” Ik weet dat het een betekenisloze conditie is. Het escorte brengt me tot het checkpoint van Thakot bij de brug over de Indus en het volgende escorte tot Besham. Na Thakot wordt de weg slecht en bij Besham heel slecht.

De Karakorum Highway bij Beshsm

De Karakorum Highway bij Besham

Besham is een groezelige plaats, het plaveisel zit vol kuilen met modderwater en de sfeer voelt er vijandig. Het Mid Way hotel wil me niet hebben want ze zijn “engaged” en ook in het Continental dat vanaf Thakot op de rotsen heeft gekalkt ‘welcome to Continental hotel’ ben ik niet welkom. De mannen van het escorte prijzen het motel van de Pakistan Tourist Development Corporation aan want dat is veilig. En hoe: de toegangsweg wordt bewaakt door de politie en ernaast ligt een legerbasis, aan de andere kant een elektriciteitscentrale. Veiligheid is voor mij een conditie, geen verblijfsdoel maar het moet gezegd worden: het PTDC motel is een aantrekkelijke optie. Het is er schoon en redelijk goed onderhouden, ik krijg er een ruime kamer met badkamer, televisie, twee plafondventilatoren en wifi (in the middle of nowhere heb je wifi!) en mijn kamer heeft een terras direct aan de Indus. Het heeft ook een nadeel: de elektriciteitsvoorziening valt voortdurend uit, ondanks de aanpalende centrale, en dan werken de ventilatoren niet meer (ook de televisie en het wifi systeem niet) en het motel is gebouwd van buitengewoon warmte absorberend beton zodat het binnen broeierig heet is terwijl het op het terras aangenaam koel is. En nog een nadeel: welke zenders de televisie toont wordt bepaald door de receptie in de hal en daar zit de staf. Bij aankomst toonde de televisie CNN en daar was ik blij mee. Later werd CNN vervangen door een bollywood film en daar was ik ook blij mee maar halverwege de film werd plotseling overgeschakeld naar cricket en daar was ik niet blij mee. Ik ben gaan klagen bij de receptie. Het gevolg was dat de bollywood film voortdurend onderbroken werd met cricket flitsen. En nog een nadeel: ik kan het motel niet verlaten zonder escorte, voor mijn veiligheid. Ik kan niet naar het centrum van Besham om wat kopieën te maken want het organiseren van een escorte duurt lang. “Om vijf uur” maar om vijf uur is de wacht gewisseld en ontmoet ik een nieuw peinzend gelaat. Ik kan zelfs niet naar de tuckshop bij de ingang zonder dat een agent opstaat en meeloopt met het wapen in de hand. Er zitten bij die tuckshop overigens heel vriendelijke mensen.

Ik heb een dag doorgebracht op het terras. Ik heb gekeken naar de Indus die hier een snel stromende bergrivier is maar even breed als de Maas. Ik heb gekeken naar de zwemmende kinderen aan de overkant en was benieuwd wanneer er een zou worden meegesleurd. Ik heb gekeken naar de agenten die hun uniform wassen in het modderige water van de rivier. Ik heb emails beantwoord, mijn weblog bijgewerkt, het nieuws uit Nederland gelezen voor zover er elektriciteit was en het wifi systeem werkte. Ik heb de motor geïnspecteerd, de boutjes aangedraaid, de ketting gesmeerd, de vrijloop bijgesteld. Ik heb alles gedaan wat men doet als men niets te doen heeft maar na ’n dag heb ik het wel bekeken. Ik ga terug naar Islamabad, niet naar Gilgit. Tot mijn verbazing en verbijstering mag ik zonder escorte vertrekken. Blijkbaar is de vorige dag een grote overwinning geboekt op de terroristen en is de veiligheidssituatie drastisch verbeterd. Zonder escorte is een wereld van verschil. Besham is wel groezelig maar de mensen zijn gewoon vriendelijk. De weg naar Thakot is helemaal niet slecht, wat gaten en wat hobbels. Het landschap met de Indus is erg mooi en ik kan de brug fotograferen. Het checkpoint bij de brug laat me zonder bezwaar passeren. De chef vraagt naar mijn ervaringen. Ik: “Dit is een erg aantrekkelijke streek. Als er meer toeristen komen kunnen de mensen geld verdienen, worden ze blij en verbetert de veiligheid.” De chef keert de volgorde om: “We werken nu aan de veiligheid en dan kunnen de mensen geld verdienen.” Na Thakot klimt de weg door pijnboombossen naar de hoogvlakte van Chattar. Ik passeer Battagram en het checkpoint met de stuurse chef. Ze herkennen me, zijn vrolijk en een roept “De chef is er vandaag niet!” Daarna slingert de weg omlaag, weer door pijnboombossen, naar Shinkiari. Heerlijk motorrijden … tot tien kilometer voor Manserha. Escorte. Ik wil naar Manserha en daar verblijven, vooral in de hoop dat escorte kwijt te raken. Het wordt het Aashiana hotel en ik raak ze niet kwijt. De chef van de politie komt kennis maken en drukt me op het hart het hotel niet te verlaten zonder kennisgeving, “voor uw veiligheid”. Ik kán het hotel niet verlaten zonder kennisgeving want de politie staat voor de deur en daar blijven ze ook de hele nacht. De volgende ochtend kan ik vertrekken … zonder escorte. De agenten die de hele nacht over mijn veiligheid hebben gewaakt, wuiven me vriendelijk uit. In Besham voltrok zich een veiligheidsmirakel maar in Manserha hebben zich twee van zulke mirakels voorgedaan. Eerst passeerde ik de stad, stond zelfs lange tijd in de file, zonder escorte en zonder dat iemand mij een haar krenkte. Daarna moet de veiligheidssituatie drastisch zijn verslechterd, zo slecht dat ik het hotel niet kan verlaten zonder bescherming. Vervolgens is in de nacht de veiligheidssituatie zó verbeterd dat ik mijn reis zonder escorte kan vervolgen. Het is een wonder.

De Indus bij Thakot

De Indus bij Thakot

Ik ben niet gekidnapt, opgeblazen of doodgeschoten. De vraag is of dat te danken is aan de veiligheidsmaatregelen, de checkpoints en de escortes, of aan de onoplettendheid, misschien wel afwezigheid, van terroristen. Ik vermoed dat die escortes niet bijdragen aan mijn veiligheid, eerder het omgekeerde: het wijst de terrorist op het goudvogeltje. Wel of geen escorte, het lijkt afhankelijk van de luim van de chef van het checkpoint of van iemand ver weg achter een bureau.

Even een bespiegeling. Politie en veiligheidsdiensten willen alleen maar meer macht en geen politicus die er tegenin gaat want … het terrorisme. Niemand weet hoe groot de werkelijke dreiging van het terrorisme is want dezelfde diensten die het terrorisme bestrijden, en er belang bij hebben, informeren politici en het volk over de omvang ervan. Niet alleen in Pakistan. Ik lees op het internet over PRISM, een programma waarbij van duizenden elke communicatie wordt gevolgd, en over de opslag van verkeersgegevens waardoor het reisgedrag van miljoenen Amerikanen kan worden gevolgd. Het heeft stof doen opwaaien maar president  Obama heeft gesproken: noodzakelijk in de strijd tegen het terrorisme. In Nederland staan langs de wegen camera’s met nummerherkenning om wanbetalers van boetes te vangen (en om …), moeten telecomproviders belgegevens maanden bewaren voor de politie, is de politie de grootste telefoontapper van Europa, is elke ingezetene verplicht een identiteitsbewijs op zak te dragen (ik weiger), wordt zelfs bij kleine vergrijpen DNA afgenomen waardoor weer een aardige databank ontstaat en nu wil de politie de bevoegdheid om in te breken in computers van vermeende criminelen en terroristen. Daarbij zal het niet blijven. Het kost handen vol geld, van privacy blijft niets over, het geeft politie en veiligheidsdiensten enorme macht, het oplossingspercentage is niet gestegen en de terreurdreiging niet afgenomen. Het is griezelig. Einde bespiegeling.

 

Dit bericht werd geplaatst in 2013-2016: naar Australië en terug, Indisch Subcontinent en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s