Het Iraanse visum

Op een middag in mei belde Jarreth van de Visumwinkel: “Ik heb uw referentienummer binnen.” Even wat achtergrond. Voor het aanvragen van een Iraans visum is een uitnodigingsbrief noodzakelijk en die brief wordt afgegeven door het Iraanse Ministerie van Buitenlandse Zaken. Dat wil zeggen: er komt helemaal geen brief, alleen het nummer dat verwijst naar een imaginaire brief en eigenlijk naar een dossier. Bureaucratisch knap, he? “Mooi, dan kun je aan de slag!” “Uh, nee; er is een probleem: de Iraanse ambassade verstrekt alleen nog visa bij aankomst binnen twee weken.” Weer een nieuwe regel. Gelukkig heeft Jarreth bij een probleem ook een oplossing: “Wij kunnen uw referentienummer doorsturen naar de Iraanse ambassade of een van de consulaten in Turkije en dan kunt u daar het visum aanvragen.” Ik heb gekozen voor het consulaat in Trabzon omdat dat onder reizigers als gemakkelijk bekend staat. Het visum wordt er meestal binnen een dag afgegeven en sommigen hebben het zelfs gekregen zonder referentienummer. Daarom ben ik Trabzon.

Ik kwam op woensdag aan in Trabzon en toog donderdagochtend naar het Iraanse consulaat dat gevestigd is op iets meer dan een steenworp van mijn hotel. Ik heb mijn ambassadekleren aangetrokken: een lichtgroen overhemd (het is verschoten maar dat ziet niemand), een lichte zomerbroek, sokken en lage All Stars. Voor een bezoek aan een ambassade, consulaat of welke autoriteit dan ook moet je er netjes uitzien. Een anekdote. In Nairobi ging ik naar de Sudanese ambassade om het visum aan te vragen. Vóór mij waren twee Britten: korte broek, flipflops, safarihemd, ongeschoren. Ik zag het aankomen: “Waar is uw uitnodigingsbrief? U hebt geen brief? Dan kan ik uw aanvraag niet in behandeling nemen. Goede middag.” Daarna kwam ik, in mijn ambassadekleren. Ik had ook geen uitnodigingsbrief maar mijn aanvraag werd wel in behandeling genomen en ik mocht zelfs betalen in Keniaanse shillingen in plaats van in de begeerde dollars. Nog zo’n anekdote, over de Gabonese ambassade in Yaounde, Kameroen. Voor mij in de rij stonden twee jonge Chinezen; vast en zeker voor een klus in Gabon. Een van de twee had een blauwe spijkerbroek aan. Die werd niet toegelaten. De ander had een zwarte spijkerbroek en die werd wel toegelaten. Een blauwe spijkerbroek is een spijkerbroek en dat is héél ordinair; een zwarte spijkerbroek daarentegen is géén spijkerbroek. Begrijp je nu waarom ik ambassadekleren heb?

Hoe netjes ik ook was gekleed, ik heb bot gevangen bij het consulaat maar mag maandag weer terugkomen. De reden: vrijdag is de islamitische zondag en donderdag dus eigenlijk de zaterdag en dan werkt het Iraanse Ministerie van Buitenlandse Zaken niet – weekend – en daarom kan het referentienummer niet worden geverifieerd. Waarom kan dat nummer dan niet op zaterdag – de islamitische maandag – worden  geverifieerd, waarom moet ik wachten tot maandag? Omdat het consulaat in Trabzon zich houdt aan de Turkse seculiere weekindeling en daarin valt het weekend op zaterdag en zondag. Zo zit dat. Niet lachen.

Na het vrije weekend – donderdag en vrijdag – te hebben afgewacht van het Ministerie van Buitenlandse Zaken van de Islamitische Republiek Iran en vervolgens – zaterdag en zondag – het vrije weekend van het Iraanse consulaat in het seculiere Turkije, heb ik mij afgelopen maandag weer in mijn ambassade outfit gestoken en de gang gemaakt naar het consulaat. Als het meezit kan ik ’s ochtends de visumaanvrage doen, in de middag het visum afhalen zodat ik dinsdag eindelijk kan afreizen. Vijf dagen Trabzon is ongeveer het maximum dat ik kan verdragen. Als het meezit … Een paar dagen geleden heb ik twee Canadezen getroffen. Die hadden een visum aangevraagd, zij het zonder referentienummer, en die hebben nul op het rekest gekregen en bovendien de mededeling  “De hele maand juni geen visa in verband met de presidentverkiezingen.”

Vóór mij is een Duitser aan de beurt; zijn referentienummer is al bij BZ in Teheran geverifieerd, hij is bezig met het invullen van het aanvraagformulier, heeft de betalingsinstructie al ontvangen en zal aan het einde van de middag zeker zijn visum kunnen afhalen. Inshallah heb ik net zoveel geluk. Ook mijn referentienummer zal geverifieerd worden in Teheran. Het wordt tien uur, half elf, elf uur en dan komt de consulair medewerkster met de mededeling “We kunnen geen verbinding met Teheran krijgen. Kom vanmiddag om drie uur maar terug.” Een streep door mijn rekening: ik zal vandaag dat visum niet krijgen maar als het meezit kan mijn aanvraag op dinsdagochtend worden afgehandeld en kan ik toch nog – zij het wat later op de dag – vertrekken. Wat doet een mens met vier uren in Trabzon te gaan? Het oproer van afgelopen weekend is alweer verlopen. Het Trabzon museum is gesloten wegens gebrek aan belangstelling – er schijnt in geen maanden een bezoeker te zijn geweest – en mijn komst betekent dat een kaartje moet worden uitgereikt, een suppoost wakker gemaakt en het licht aangedaan en dat is teveel. Ik breng de tijd door op een terrasje, drink heel langzaam thee en nog maar een thee, staar naar de haven (er vaart een duikboot binnen), mijmer over iets dat ik alweer vergeten ben en zo wordt het dan heel langzaam toch drie uur en kan ik weer terug naar het consulaat.

Er is inmiddels contact geweest met Teheran en over de resultaten daarvan is de consulair medewerkster bepaald misprijzend: “Uw nummer is voor de ambassade in Nederland, niet voor ons. U moet in Nederland aanvragen. Wij kunnen u niet helpen.” Ik bel Jarreth van de Visumwinkel – dan moet je eerst een keuzemenu door en daarna kom je in een wachtrij – maar Jarreth heeft nog pauze en is niet bereikbaar. Het is kwart over drie, het consulaat sluit om half zes – dus vandaag wordt het zeker niks meer – en ik krijg te horen “Dinsdag zijn we gesloten en woensdag, donderdag en vrijdag het Ministerie. Feestdag”. Om half vier is Jarreth kennelijk uit zijn pauze, in ieder geval bereikbaar, en hij gaat het uitzoeken bij zijn contactpersoon op de Iraanse ambassade en daarna zal hij mij terugbellen. Godszijdank heb ik tegenwoordig op reis een mobieltje bij me. Tegen vieren belt Jarreth. Er is een vergissing gemaakt, “sorry”: het nummer dat ik gekregen heb is inderdaad het nummer voor de aanvraag in Den Haag maar toen ik werd overgedaan naar Trabzon is een nieuw nummer aangemaakt en dat zijn ze vergeten te vertellen. Dat nieuwe nummer moet ook weer geverifieerd worden en dat duurt wel even en intussen tikt de klok door. Het wordt half vijf, kwart voor vijf. “Wij kunnen uw nummer niet in de computer vinden.” Met het vooruitzicht tot volgende week maandag in Trabzon te moeten doorbrengen als niet heel gauw een doorbraak wordt bereikt, ben ik een zenuwtoeval nabij en in die gemoedstoestand bel ik Jarreth. Die weet te incasseren en blijft kalm: “ik bel mijn contactpersoon en daarna bel ik terug.” De klok ijlt naar half zes. Op de visumafdeling gaat de telefoon; ik hoor “Hollanda …” en ik wordt gewenkt: “pasport!” Er is ergens iets vlot getrokken; het nummer is geverifieerd en goed bevonden en nu mag ik woensdagochtend terugkomen.

Later belt Jarreth. Er is een vergissing gemaakt: ik ben niet overgezet naar Trabzon maar per ongeluk naar Erzurum en dat gaat Jarreth voor mij in orde maken. Dat hoeft niet meer, dat is al gebeurd. Door een schuldbewuste medewerker van de Iraanse ambassade? Door het consulaat in Erzurum? Een visum aanvragen is een kwestie van geduld en van wat geluk of genade.

Dit bericht werd geplaatst in 2013-2016: naar Australië en terug, Midden Oosten, Turkije en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Het Iraanse visum

  1. David Verwer zegt:

    Ha Mart, wat n verhaal rondom jouw visumaanvraag voor Iran… Ben blij v je dat het lijkt te gaan lukken, zodat je eindelijk verder kan 🙂 Succes & inspiratie!
    – David

Laat een reactie achter op David Verwer Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s