Het Gabonese visum

Vorige week woensdag ging ik naar de ambassade van Gabon om het visum aan te vragen. Ik was vroeg maar er wachtte al een rij mensen. Gabon is populair omdat het rijker is dan de omringende landen; het land heeft wat olie. Voor mij in de rij stonden twee jonge Chinezen; vast en zeker voor een klus in Gabon. Een van de twee werd door de portier uit de rij gehaald en weggestuurd. De steen des aanstoots? Hij droeg een blauwe spijkerbroek en dat is ordinair. De ander droeg ook een spijkerbroek maar die was zwart. Een zwarte spijkerbroek is geen spijkerbroek; een spijkerbroek is blauw. Zulke zaken moet je weten als je een ambassade bezoekt; al helemaal de ambassade van een Afrikaans land dat weinig heeft om tegen op te kijken. Ik droeg mijn ambassadeklofje: een beige zomerbroek, een groen hemd met knoopjes en schone All Star sneakers. Het hemd is verschoten maar dat ziet niemand. Ik wachtte twee uur om mijn aanvraag in te dienen. De verwerkingstijd is drie dagen zodat ik op vrijdag mijn paspoort met het Gabonese visum zou kunnen ophalen.

Ik heb afgelopen vrijdag zeven uur voor de ambassade gestaan, wachtend op de uitreiking van de paspoorten. Staan, want er is maar één bankje en daarop zitten vrouwen. En het was heet – het is heet in Yaoundé – want er was geen boom die schaduw gaf. Dan is zeven uur wachten een marteling. Ik durfde niet weg te gaan om een flesje limonade te kopen, bang de paspoortuitreiking te missen. Niemand kon me vertellen hoe laat de paspoorten werden uitgereikt. Om half twee kwam de portier naar buiten met een schoenendoos paspoorten. Het mijne was er niet bij. Bij de tweede uitreiking om drie uur ook niet en ook niet bij de laatste uitreiking om vijf uur. Waar blijft mijn paspoort met het visum? De portier weet het niet, zegt “C’est Madame”. Hij bedoelt de consul. Als de ambassadeur in zijn dienstauto met vlaggetje de ambassade verlaat, zegt de portier “Daar gaat degene die uw visum moet tekenen. Ik kan er niks aan doen. Komt u maandag maar terug.” Ik ben niet de enige die een teleurstelling moet verwerken. Iemand vertelt dat sommigen wel twee weken op hun visum wachten. Daarvan heb ik een slecht weekeinde gehad en een nachtmerrie waarin ik droomde dat mijn paspoort was zoekgeraakt en niemand mij dat wilde vertellen.

Maandag ben ik opnieuw naar de ambassade gegaan en heb weer zeven uur gewacht. Ik was er al om tien uur hoewel de paspoortuitreiking pas in de middag plaats vindt maar je weet het nooit. Ik hoopte mijn paspoort vóór drie ‘s middags te krijgen zodat ik nog naar de Congolese ambassade, die van Brazzaville, zou kunnen gaan om ook daar een aanvraag in te dienen. Er vond de hele middag geen paspoortuitreiking plaats; pas om vijf uur kwam de portier naar buiten met zijn schoenendoos. Mijn paspoort zat niet in zijn doos. Ik werd radeloos; misschien is mijn paspoort inderdaad zoek geraakt. En mijn tijd begint te dringen; ik moet vóór 9 maart aan de Angolese grens zijn want dan verloopt mijn visum voor dat land. Ik heb hooguit een maand om Gabon, Congo Brazzaville en Congo Kinshasa door te komen. Eén maand! Had de portier een hart, riep ik medelijden op? Hij zei zachtjes: “Toch heb ik ergens een Nederlands paspoort gezien. Wacht u tot iedereen weg is.’ Toen iedereen weg was, de ambassade leeg, wenkte hij mij. We zijn samen het gebouw in gegaan, naar de kamer van de consul. Op haar bureau lagen ordeloze stapels. Wij hebben de stapels doorzocht en in een daarvan zat mijn paspoort, met het visumzegel en de handtekening van de ambassadeur.

Die hele middag, die ik in spanning wachtend doorbracht, heb ik op wraak gezind. Hadden de visumklanten, en dat waren er veel, de ambassade bestormd, ik had meegedaan. Pas als je zo’n behandeling hebt ervaren, uren wachten in de hitte zonder te weten hoe de zaak ervoor staat, pas dan begrijp je waarom mensen door het dolle heen kunnen raken. Nu heb ik mijn paspoort en is elk idee van wraak verdwenen; over blijft het gevoel van geluk dat het weer gelukt is. Ik ben van blijdschap een biertje gaan drinken. Waarom die marteling? Moest er misschien geschoven worden? Een van de wachtenden zei dat er voor alle problemen een oplossing is. Waarop doelde hij? Als er geschoven moet worden krijg je daarvoor bijna altijd een hint. Bij de Congolese ambassade (Brazzaville) kreeg ik op mijn vraag naar de kosten te horen “Dat hangt ervan af” en “De administratiekosten bedragen 15.000 CFA”. Daar zit de hint en de speelruimte. Zoiets heb ik van de Gabonezen niet gehoord; ook de portier gaf geen hint, vroeg zelfs niet om een fooi. Ik heb erg in spanning gezeten en kan nog meer wachttijd niet hebben en daarom heb ik vandaag het visum voor Congo Brazzaville aangevraagd via de ‘express’-behandeling. Dat kost dubbel zoveel, een heftige 60.000 CFA (bijna honderd euro), maar dan krijg je het dezelfde dag nog geleverd. Ik heb het zojuist opgehaald. Het visum voor Congo Kinshasa vraag ik in Brazzaville aan.

Ik heb de wachttijd gebruikt om de motor op orde te brengen. Gepoetst, luchtfilter en olie vervangen, koelvloeistof bijgevuld, ketting en tandwielen schoongemaakt, alle schroefjes, boutjes en moertjes gecontroleerd, banden op spanning gebracht. Ik ben klaar voor de volgende sprong. Er zijn twee routes door Gabon. De eerste is de weg van Libreville over Lambarene (waar Albert Schweitzer heeft gewerkt) en Dolisie naar Brazzaville. Die weg staat op mijn kaart als hoofdweg aangeduid maar wordt weinig gebruikt. De weg zou in slechte conditie zijn en tussen Dolisie en Brazzaville zitten bendes, restanten van een rebellengroep, die met beroven in hun levensonderhoud voorzien. Niet veilig. De andere route loopt veel oostelijker, via Lastourville, Franceville, Lekoni naar Oyo en dan langs de Congo naar Brazzaville. Da’s ruwe piste maar fysiek te doen zolang het droog blijft. En bovendien veilig voor zover iets ‘veilig’ genoemd kan worden in Afrika. Die route kies ik. Morgen begin ik eraan.

Dit bericht werd geplaatst in 2009-2011: Afrika, West-Afrika en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s