American Food

In de Verenigde Staten kun je eten uit alle keukens van de wereld en er zijn waarschijnlijk meer toprestaurants dan in Europa. Dat van die toprestaurants kan ik niet weten want ik eet nooit in toprestaurants. Ik eet in de restaurants voor de gewone man; zelfstandige pop&mom restaurants en ketenrestaurants zoals Denny’s. Denny’s verschaft eten van van der Valk kwaliteit. Bestellen is een besluitvormingscircus. “Ik wil de eight ounce steak.” “Hoe wilt u de steak? Rare, rare medium, medium, done of well done? Wilt u gebakken aardappelen, frieten, aardappelpuree of rijst? Wilt u soep of salade? Welke soep wilt u? We hebben vandaag … Welke dressing wilt u bij de salade? We hebben Thousand Islands, Italian, French, … Welke toast wilt u? Wit, bruin, of …” De bediening is altijd vriendelijk. De serveerster komt vragen of het smaakt, of ze nog iets kan doen en ze schenkt koffie bij. Ze schenkt koffie bij tot ik er zwart van zie en het kost niks extra. Zo is Amerika.

Amerikaans eten slecht? Die uitspraak slaat op wat doorgaat voor Amerikaans eten en op de bedrijven die het verkopen. Hamburgers, hotdogs, in beslag gefrituurde kip en pizza’s van McDonald’s, Burgerking, Wendy’s, KFC, Pizzahut en andere. Het is wat Amerikanen ‘staplefood’ noemen. Is dat slecht? Het maakt geen onvergetelijke indruk maar wie bij McDonald’s eet weet wat hij krijgt. Er zijn onafhankelijke tenten waar de hamburgers veel beter zijn. En goedkoper.

Over Amerikaans eten valt meer te zeggen. In de eerste plaats: het is nooit genoeg. Dat slaat zowel op de hoeveelheid als op de ingrediënten. Het moet altijd groter en meer. Ik bestel een ‘papa tripel’. Dat blijkt een hamburger te zijn die bestaat uit wel drie schijven gehakt, van elkaar gescheiden door plakken kaas, sla, schijfjes tomaat er bovenop en dressing natuurlijk. Er wordt gevraagd of ik er bacon bij wil. Dat is de vanzelfsprekende topping. Pizza’s hebben in Amerika de diameter van een autoband en er zit alles op: tomatenpuree natuurlijk en worst en kip, uien en paprika, olijven en kaas. Gruwelijke kaas die enge draden trekt. Een pizza Magherita is niet te krijgen, veel te gewoon. Ja, één keer maar toen zat er toch weer die afgrijselijke kaas op en er werden frieten bij geleverd. Met tomatenketch. Het is nooit genoeg en dat moet tegen een schappelijke prijs worden aangeboden. De Verenigde Staten zijn een blue collar land: veel voor weinig geld. Daar lijdt de kwaliteit onder. Het is allemaal nogal smakeloos.

Dat brengt me bij het tweede kenmerk van Amerikaans eten: de waardering van ‘lekker’. Europeanen eten met de smaakpapillen en met de neus. Vooral met de neus: het ruikt ‘lekker’. ‘Lekker’ is geur en smaak. Japanners waarderen eten vooral met de ogen: het ziet er ‘lekker’ uit. Voor Amerikanen is ‘lekker’ een kwestie van gevoel, van mondgevoel. Iets is ‘crispy’, ‘fluffy’, ‘creamy’, ‘smooth’, ‘chewy’. Dat zijn woorden voor iets dat je voelt. Kentucky Fried Chicken: krokant van buiten, zacht van binnen. Dat vinden Amerikanen lekker. KFC verkoopt ook gefrituurde garnalen. Als die garnalen al niet smakeloos waren, zijn ze het door de bereidingswijze in ieder geval geworden maar wel: krokant van buiten, zacht van binnen. Daar hoort een dipsaus bij. Die zorgt voor een glad sappig laagje over de krokante korst en een sensationele overgang van koud naar warm. ‘Koud’ en ‘warm’ is gevoel. Op de Nederlandse radio heb ik een keer een broodje hamburger van McDonald’s horen analyseren door een chefkok. Dat ging ongeveer zo: “De gehaktschijf heeft een temperatuur van vijftig graden. Dat is warm maar niet te heet zodat de hamburger direct gegeten kan worden. Het broodje is licht geroosterd. Dat voorkomt dat de vleessappen in het broodje trekken waardoor het vochtig en klef zou worden. Het blaadje sla onder de gehaktschijf heeft dezelfde functie. Bovenop het broodje zitten zaadjes. Die prikkelen het gehemelte tot vochtafscheiding. Daardoor blijft het broodje niet in je mond plakken. De schijfjes augurk zorgen voor een bite. Zonder die schijfjes zou je zonder weerstand door dat broodje happen. Die schijfjes zijn precies twee millimeter dik; dat is voldoende voor de bite zonder een overheersend zure smaak na te laten.” Zo’n broodje hamburger is een technisch hoogstandje. Hoe kan het dan zijn dat zo’n broodje niet lekker smaakt? Omdat het lekker voelt. De analyse van die chefkok: allemaal gevoel, mondgevoel. Crispy, fluffy, creamy, smooth, chewy: allemaal mondgevoel. Net als koud en warm.

Amerikanen houden vooral van crispy en creamy. Vet is de belangrijkste steunpilaar onder creamy. Crispy ontstaat door frituren. Het krokante korstje bevat daardoor ook veel vet. Tel daarbij op dat het nooit genoeg is en je voelt de bui hangen: Amerikanen verorberen ongelofelijke hoeveelheden vet. En ze bewegen niet. Op een camping zag ik hoe een vrouw haar hondje uitliet. Ze reed in haar golfkarretje naar het einde van de camping. Daar deed het hondje een plasje en dan terug naar het recreation vehicle. Het zou beter zijn als ze eens liep want ze is dik. Amerikanen zijn, gemiddeld genomen, nogal zwaarlijvig. Dik, te dik en wanstaltig dik komt veel voor. Ze loopt voor me in de supermarkt en neemt het hele gangpad in beslag. Ze draagt een T-shirt en een korte broek. Rond haar middel hangt een serie vetrollen als autobanden die door het T-shirt nauwkeurig gevolgd worden. Haar benen hebben diepe kuilen en plooien. Op haar achterwerk zou een muis de weg kwijt raken. De broek heeft zich in haar bilspleet omhoog gewurmd waardoor haar dijen zichtbaar zijn. Wit bubbelig vet. Die dijen hebben de omvang van mijn middel. Het is allemaal vet. Amerikanen zijn panisch voor vet. Daarom schreeuwt het pak kwark: “Contains no fat!” De zak gemalen kaas belooft: “zero calories”; op de achterkant staat in kleine lettertjes “contains no cheese”.

Amerikanen zijn, gemiddeld genomen, nogal zwaarlijvig.

Amerikanen zijn, gemiddeld genomen, nogal zwaarlijvig. Dik, te dik en wanstaltig dik komt veel voor.

Dit bericht werd geplaatst in 2004-2005: de wereld rond, Verenigde Staten en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s