“Each time you kill”

Niemand vertelt dat mijn groene kaart in Iran niet geldig is – niemand vraagt ook naar een verzekering – maar dat weet ik gelukkig zelf. Even voorbij de grenspost is een kantoor van de Iran Insurance Company. Daar zit een vrolijke vent die op mijn vraag “Do you speak English?” antwoordt “Yes but only today.” Hij beaamt dat mijn groene kaart niet geldig is en al was hij wel geldig, zegt hij, dan nog zou ik er niets aan hebben want “If you kill it cost three times as much as in your country.” Ik kan verzekerd worden voor twee maanden en dat kost zestig dollar. Hij maakt een verzekeringsbewijs en een voucherblad. Hij legt het blad uit: “Each time you kill you take one out and give that to the victim.” Ik heb vier vouchers op dat blad dus ik kan even vooruit.

Van de grens via Tabriz en Qazvin naar Teheran is negenhonderd kilometer. Iran is een groot land. Tot Tabriz rijd ik op met een kudde dikke Turkse trucks. Op de vlakten passeren ze me en groeten met een luide toeter ‘whoehoeoeoeoep’. Ze rijden honderd tot honderdtien en ik houd een vaste snelheid aan van tachtig tot negentig kilometer per uur. Zij hebben hun glorie op de vlakten, ik haal mijn victorie op de berghellingen. Als ik passeer draaien ze het raampje open en leunen naar buiten; een ongeschoren kop met een brede grijns gele tanden. Een harige klauw gaat omhoog als teken van groet. Ik hoor er een beetje bij, bij de zigeuners van de weg. Ik leer ze kennen: daar komt Karamanlı en dat zijn de twee van Başkent, ik passeer de Adanees en de truck uit Mersin. Ik ontmoet ze ook in het wegrestaurant. Ze rijden op Teheran, Mashhad, Asjchabad, Tasjkent en Kabul: “Vroeger kreeg ik vanaf de Afghaanse grens een escorte. Nu niet meer; de Amerikanen hebben het te druk. Ik heb geen wapens maar wel een knuppel tegen de wilde Afghanen.” Later laat hij me die knuppel zien. Het is een paal van meer dan een meter en hij kan er vervaarlijk mee zwaaien. Een ander rijdt tussen Hamburg en Teheran. Hij spreekt goed Duits. Het is een rit van tien dagen heen en tien dagen terug. Op de heen- en terugweg slaapt hij bij zijn gezin in een dorpje bij Tekirdağ. Zo is zijn leven: “Rijden brengt geld op.” “U zorgt voor het geld en uw vrouw voor de kinderen.” constateer ik. “Nee” zegt hij “ik zorg ook voor kinderen.” Een hilarisch gelach als hij het woordgrapje voor zijn collega’s vertaalt. Ze komen niks te kort; zelfs in Iran zijn er ‘vogeltjes’ te vinden. Je moet alleen weten waar. Over de geneugten langs de Duitse Autobahn wordt hoog opgegeven. Bij Tabriz raak ik ze kwijt omdat ik er overnacht. Het zijn aardige kerels.

Vanaf Tabriz wordt het echt druk op de weg. Afgeleefde vrachtauto’s en bussen zwoegen roet uitbrakend heuvel op heuvel af en verder pick-up’s en personenauto’s. Ieder probeert de eerste te zijn en drukt daarvoor de ander van de weg. Er wordt ingehaald met doodsverachting: lichtknipperend wordt het tegemoetkomende verkeer naar de berm gesommeerd. Het gebeurt ook in bochten. Niet alleen vrachtauto’s en bussen doen dat maar ook personenauto’s. Haalt een vrachtauto in, dan kun je ervan verzekerd zijn dat daarachter nog een hele sleep voertuigen komt die profiteren van de brede rug van de vrachtauto. Bussen zijn het ergst. Volgens mij beschikken die buschauffeurs over een dik boek met kill-vouchers en geldt elk uitgescheurd voucher als een trofee. Al dat verkeer dendert langs en door dorpen waar mannen met grote balen op de rug de weg oversteken en vrouwen met kinderen aan de hand, waar je wordt ingehaald door minibusjes die je vervolgens snijden om te stoppen en passagiers op te pikken en waar diezelfde busjes pardoes de weg op draaien. Kuddes schapen en geiten steken de weg over; vrachtauto’s en bussen rijden er op in zonder vaart te minderen en in hun kielzog uiteraard de personenauto’s. De herdersjongens zijn als razenden in de weer met stokken en stenen om de kudde te splitsen. Dat is niet eenvoudig omdat het ene dier dwangmatig het andere volgt. Aan die gekte doe ik niet mee omdat ik me de aanrijding met een schaap niet kan veroorloven. Als dank word ik door de herdershonden achterna gezeten. Ik ontwijk twee koeien die traag de weg op schommelen. Even verderop ligt een volkomen uiteen gereten exemplaar; het bloedspoor laat zien dat de stakker tenminste dertig meter is meegesleurd. Vanaf Qazvin is de weg naar Teheran een snelweg en heb ik geen last meer van tegenliggers. Wel van auto’s die vanaf illegale opritten plotseling de weg opdraaien.

Als je alles meegemaakt denkt te hebben, komt de echte vuurproef: Teheran. Rondom en in de stad ligt een wirwar van snelwegen. Borden wijzen naar de voornaamste pleinen. Ik moet naar het Azadi plein, verwar het met het Azari plein maar kom toch op de juiste autoweg door gebruik te maken van een illegale oprit. Het verkeer rijdt vijf, zes, zeven rijen dik, als er al van rijen kan worden gesproken. Verkeersregels en -lichten zijn betekenisloos. Iedereen snijdt en daar tussendoor flitsen pijlsnelle brommertjes met jongelui er op zonder helm. Ik heb veel meegemaakt, ik heb ook in Caïro gereden, maar Teheran binnenrijden is een nachtmerrie. Ik vergeet niet de idioten te melden die uit hun autoraampje hangen en roepen “Joehoe, hello, from where?” Hier heb ik stalen zenuwen nodig en onbegrensde zelfbeheersing. Het is gelukt, zonder brokken. Vanaf het Azadi plein over de Azadi boulevard – twee kilometer – tot het Enghelab plein, dan de Enghelab boulevard – weer twee kilometer – tot het Ferdosi plein en vervolgens rechtsaf de Ferdosi straat in tot het Imam Khomeini plein, het hart van de stad. Daar heb ik de motor neergezet om een hotel te zoeken. Hotel Asia heeft een ruime kamer maar geen parkeergelegenheid. Hotel Khayyam biedt een tamelijk krappe kamer maar heeft een eigen afgesloten parkeerterrein. Dat heb ik gekozen, voor vijftien dollar inclusief ontbijt. Eerst douchen en dan wat slapen om bij te komen. Ik heb gedroomd van massa-executies en was een van de juichende toeschouwers.

Dit bericht werd geplaatst in 2004-2005: de wereld rond, Midden Oosten en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s