Zo is het leven

De baas van hotel Mithat in Ankara had me nog gewaarschuwd: “Ga niet naar Sivas. Veel te koud. Ga naar de kust.” Ik wil naar Sivas; ik was daar nog nooit en Sivas schijnt veel bezienswaardigheden te hebben. Dus reed ik de lange weg naar Sivas. Een kaal landschap: frisgroene akkers met opkomend zomergraan, roodbruine bodems, grijsgroene rotsen. Daarboven een blauwe lucht, van helblauw naar mariablauw aan de horizon. Bomen groeien in de dalen, hier en daar. Moeder aarde is het mooist als ze naakt is of, zoals hier, met een dun negligé aan. De bergruggen zijn haar knokige ellebogen en haar huid heeft plooien en rimpels. Versneden hellingen als gebroken nagels. In de verte dreigen de besneeuwde bergruggen van de Oost Anatolische hoogvlakte. Daar waar Sivas ligt.

Sivas heeft inderdaad veel te bieden. In het centrum staan drie medressa’s. Twee daarvan zijn Selçuk architectuur en de derde, waarvan alleen het front met twee minaretten nog overeind staan, is gebouwd door een Mongoolse indringer. Die minaretten bepalen het beeld; er zitten nog resten van geglazuurde tegels op die glinsteren in de zon. Aan de rand van het centrum staat een karavanserai, het zou een van de mooiste van Turkije zijn, en verderop nog een paar tombes. De medressa’s heb ik bezocht, die karavanserai en de tombes niet. Veel te koud en er staat een snijdende wind die komt uit de richting van de karavanserai. Plassen en fonteinen zijn bevroren en er ligt een dun laagje sneeuw. Veel te koud!

Çifte Minare Medrese

Çifte Minare Medrese, Sivas

Ik ben een theehuis in gevlucht. Het is er bedompt en rokerig en het stinkt er naar slechte kolen maar het is er warm en daarvoor ben ik dankbaar. Er is een stoel vrij, naast een schoenpoetser die glazig voor zich uit staart; hij verdient zijn geld buiten, niet binnen. Dertig paar ogen kijken me aan: een vreemdeling. Van alle kanten wordt nieuwsgierig gevraagd “memleket?” (land, nationaliteit). Uit Holland? Daar is hij geweest, in Rotterdam. Hij kent nog een paar woorden Nederlands: koud, waar, vakantie. “Hollanda çok güzel!” Nederland is erg mooi! Maar ja, problemen met de politie: geen visum. Mijn thee is gratis omdat ik uit dat mooie land kom waar hij is uitgezet. Nog zo’n verhaal: “Du Deutsch sprechen? Ich in Deutschland. Vier Jahren. Arbeiten. Kind gemacht. Dan Probleme mit Polizei. Frau, Kind in Deutschland. Ich hier.” Hij heft zijn handen: zo is het leven. Mijn buurman informeert naar mijn baan in Nederland, ik naar de zijne in Sivas. Hij heeft geen werk, niemand heeft werk, er is geen werk in Sivas. Daarom zitten ze hier in het theehuis. “U zou thuis uw vrouw kunnen helpen.” Hij kijkt me oprecht verbaasd aan: “Mijn vrouw heeft me de straat op gestuurd. Ze wil geen werkloze man thuis hebben!”. Zo is het leven.

Dit bericht werd geplaatst in 2004-2005: de wereld rond, Midden Oosten, Turkije en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s