Hakan

Hakan is 24, zegt hij, en student wiskunde maar het begrip ‘square root’ zegt hem niks. Hij is niet lelijk maar ook niet knap, hij is mijn type niet maar heeft wel mooie ogen. Hij wil graag een kopje koffie met mij drinken en dat vind ik goed. En dan begint de marketing. Hij heeft vriendjes in Wenen, in Barcelona en in andere steden. Dat vind ik geen aanbeveling, zeker niet in het aids tijdperk, en je loopt niet met je veroveringen te koop. Al helemaal niet als je iemand wil versieren. Hij zou een lid hebben van wel vijftien centimeter. Mijn devies is: beter een kleine die steigert dan een grote die weigert. En hij valt op oudere mannen. Dank je wel, Hakan; drie miskleunen in vijf minuten tijd. Daardoor mag ik hem eigenlijk wel.

Hakan vraagt of ik ‘s avonds een biertje met hem wil drinken. Ik vertrouw hem niet, hij liegt over zijn leeftijd en over zijn studie, hij is mijn type niet en toch stem ik toe. Ik ben benieuwd welk doekje er open gaat. We lopen de Istiklal Caddesi af, de Kalverstraat van Istanboel. Hakan wil naar een gaybar. Daarin heb ik geen zin; ik wil wel naar een gaybar maar dan zonder handenbinder. Plotseling duikt hij een deur in een steegje in. Toch een gaybar. Gelukkig gesloten. Hakan en ik lopen door straten en steegjes en plotseling neemt hij mij bij de hand en trekt me een trapje af en een deur in. We staan in een nachtclub, een donker hol. “Denk je dat dit betaalbaar is?” vraag ik bezorgd. Hasan knikt. “Zie je, ik heb maar tien miljoen bij me.” Tien miljoen lira is minder dan tien euro; ik neem nooit meer geld mee dan ik uit wil geven. Hakan loopt door en we belanden aan een tafeltje. “Wat zal hier een biertje kosten?” Hakan: “Ik schat zo’n tien miljoen.” Ik kan dus één biertje drinken. Hakan: “Maak je geen zorgen. Ik ben rijk. Mijn vader heeft een textielhandel in Antalya.” We zijn de enige bezoekers. Op de met fluoriserend licht verlichte dansvloer dansen een paar meiden heel verveeld. Niet mijn plek. Hakan staart naar de dansvloer. De ober komt en Hakan bestelt twee biertjes. Ze worden gebracht en ook een schaaltje nootjes erbij. Die zijn hier vast niet gratis. Van die nootjes neem ik niet. Er komt een vriend uit Antalya even handen schudden. Toevallig? Een vriend in een bar waarvan Hakan zegt er nooit eerder te zijn geweest? Twee meisjes komen naar onze tafel. Of ze er even bij mogen zitten en kennis maken? Ik wil niet maar Hakan zegt dat dat niet kan, niet beleefd is en wijst de meisjes een stoel. De ober komt en vraagt aan mij wat de dames zullen drinken. Ik weet maar één ding: ik bestel hier niks; ik ben in de alarmtoestand. Ik wijs naar Hakan. Die bestelt, een tikje brommerig. Met de dames wil het gesprek niet vlotten. “Laten we hier weggaan” vraag ik Hakan. Hij wil nog een biertje “en drink zelf ook wat.” De ober komt en neemt de bestelling op voor de dames en voor Hakan. Niet voor mij, hoe Hakan en de ober ook aandringen. Hakan staat een paar keer op en verdwijnt door een deur. Het toilet? Ik noteer opgelucht dat zijn jasje nog over de stoel hangt. Het wordt me teveel: “Hakan, ik wil hier niet zijn. Ik ga.” Hakan vraagt om de rekening. Die wordt gebracht, in een omslag, bij mij. Ik schuif dat doodvonnis door naar Hakan. Die vouwt de omslag open en leest, aandachtig en bezorgd. De ober licht gedienstig bij met een aansteker. Ik kijk schuin mee: zeshonderdzestig miljoen lira! Bijna vierhonderd euro! De nootjes alleen al staan op de rekening voor twintig miljoen. Hakan gaat in discussie met de ober; zoveel geld heeft hij niet. De ober roept bezwerend “no problem” en wenkt de baas. Die komt en legt de rekening voor ons neer. Hakan bestudeert zorgvuldig het tafelkleed; er is geen woord meer uit hem te krijgen. De baas richt zich tot mij: “Die rekening moet betaald worden. Jullie waren hier samen dus moet jij betalen.” Ik laat hem mijn portemonnee zien – dertien miljoen lira en geen creditkaart – en wijs naar Hakan: “Hij heeft besteld, ik niet.” De baas kijkt vragend naar de ober. Die bevestigt met schouderophalen. De baas spreekt Hakan aan en dan weer mij. Ik heb er genoeg van, “basta!”, sta op en loop de deur uit. Ik ben verbaasd: niemand houdt me tegen. Buiten staat de Antalyaanse vriend. Toeval? Ook Hakan komt naar buiten, zo te zien in zak en as. De Antalyaanse vriend: “Hakan is maar een arme student. Je moet hem helpen. Wat voor vriend ben je?” Het is te laat voor Hakan; ik weet nu wat hij is. Ik laat Hakan en de vriend achter. Voordat ik de hoek om ga kijk ik achterom, of ik niet gevolgd wordt. Even een biertje drinken op het Taksim plein om over de schrik te komen. Ik voel een beetje meelij met Hakan; die zal wel op zijn kop hebben gekregen van de nachtclubeigenaar: een kale kip meenemen.

In mijn hotel vertel ik het verhaal. De receptionist: “Je hebt toch niet betaald, hoop ik?” Hij zucht “Het is hier soms net Chicago!” Hij vertelt een verhaal over een ouder echtpaar. Die waren ook zo’n aardige jongen tegen gekomen. Hij had ze heel goed geholpen, ze allerlei leuke delen van Istanboel laten zien. Zó’n áárdige jongen! Hij had het echtpaar ook meegenomen naar een leuke nachtclub. Heel aardige meisjes waarmee mevrouw zo leuk had gesproken. Meneer had nog met een meisje gedanst. En natuurlijk wat gedronken. En de meisjes ook. Voor de rekening werd ruimhartig de creditkaart getrokken. Het echtpaar wandelde terug naar het hotel, diep tevreden; het was zó gezellig geweest! Wat hadden ze nou precies moeten betalen?, vraagt mevrouw. Samen bestuderen ze de rekening. Een Turkse rekening heeft erg veel nullen; het duurt een tijdje voor je daar uit bent. Een dikke miljard lira! Dat kan niet kloppen, er moet een nul teveel zijn, dus terug naar de nachtclub. De rekening klopt; “Zoveel kost een nachtclub nu eenmaal.” zegt de eigenaar. De aardige jongen is gevlogen. Het echtpaar heeft het geld voor een week Istanboel in een uur verspeeld. Het is hier net Chicago.

Dit bericht werd geplaatst in 2004-2005: de wereld rond, Midden Oosten, Turkije en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s