De weg, de waarheid en het leven

Naar Israël hoef je niet voor het natuurschoon. De Negev is getemd tot een kinderspeelplaats en natuurreservaten hebben de omvang van een postzegel en zijn voorzien van verklarende teksten. Naar Israël hoef je ook niet voor de monumenten. Behalve Masada, Jeruzalem en Caesarea is er niet veel bijzonders en Caesarea legt het gemakkelijk af tegen Palmyra, Baalbek of de antieke ruïnes in Turkije. Naar Israël hoef je ook niet vanwege de warme samenleving want veel warmte straalt deze samenleving niet uit. Nee, naar Israël moet je voor de ideologieën; je bent zelf ideologisch bevlogen of je hebt interesse voor ideologieën. Ik behoor niet tot de eerste categorie maar wel tot de laatste. Dit is het land van de ideologieën: de weg, de waarheid en het leven. Iedereen heeft er een en houdt er hardnekkig aan vast. Iemand die het einde van de ideologie verkondigt is nog nooit in Israël geweest.

Voor ideologieën moet je natuurlijk in Jeruzalem zijn. Zonder ideologieën zou Jeruzalem niet veel méér zijn dan een slaperig provinciestadje. In de oude stad: de kerken en moskeeën, de bezette huizen in het Arabische stadsdeel, de Israëlische vlaggen, de zorgvuldig gerenoveerde joodse wijk met Amerikanen die zojuist hun roots hebben gevonden. Er zijn katholieke kerken, Grieks-orthodoxe kerken, Syrisch-orthodoxe kerken, Russisch-orthodoxe kerken, Armeense kerken, Ethiopische kerken. De orthodoxe joodse wijk in West-Jeruzalem: mannen in zwarte pakken, met kniekousen en overjassen aan, hemden zonder stropdas, baarden, brede hoeden op en veel dikke brillen en O-benen. Vrouwen in lange jurken, platte schoenen, een haarnetje en vooral geen make-up. Dit is de weg, de waarheid en het leven; door iedereen betwist.

Haifa is het epicentrum van weer een andere ideologie: het Bahai-geloof. De Bahai’s – er zijn er wereldwijd ongeveer zes miljoen van – geloven dat de waarheid niet definitief is en steeds voortschrijdt. Het Bahai-geloof “leert dat God het mensenras opvoedt door het zenden van profeten die door de hele geschiedenis heen zijn verschenen en zullen blijven verschijnen om de mensheid naar haar bestemming te leiden. Mozes, Zoroaster, Boeddha, Christus, Mohammed en nu Baha’u’llah zijn zulke goddelijke opvoeders. Zij hebben allemaal de wereld steeds dezelfde fundamentele leringen gegeven maar ook hebben zij wetten en beginselen geopenbaard die voorzien in de behoeften van de tijd waarin elke profeet verscheen.” (uit de brochure). Het Bahai-geloof stamt uit Iran. De Baha’u’llah is door de Ottomaanse heersers naar Akko verbannen waar hij ook begraven is. In Haifa staat de tempel van de Bab, de voorloper van de Baha’u’llah (zoals Johannes de Doper de voorloper van Christus was). Het is een prachtige tempel op de helling van de berg Carmel, te midden van tuinen die lopen van de voet van de berg tot aan de top. De tempel en de tuinen zijn dé bezienswaardigheid van Haifa. Het geheel van tempel en tuinen wordt intensief bewaakt – zoals in Israël alles intensief wordt bewaakt – door jonge Bahai’s met een stalen glimlach die mij doet denken aan de jongens van de sekte van de Mormonen.

De tempel van de Bab in Haifa.

De tempel van de Bab in Haifa.

Akko ligt niet ver van Haifa. Oud Akko, het Arabische stadsdeel, is een echte middeleeuwse vestingstad met dikke hoge muren en fortificaties en een citadel. In de citadel is het museum voor de ondergrondse gevangenen gevestigd. Daar gaan we weer: wéér ideologie! De citadel had een gevangenis. In de Ottomaanse periode heeft voornoemde Baha’u’llah er nog gezeten. In de Britse mandaatperiode zaten er leden van de joodse ondergrondse beweging gevangen en, volgens de folder, Arabische criminelen (of er ook joodse criminelen zaten vertelt de folder niet). Aan de gevangenen van de joodse ondergrondse is het museum gewijd. Negen van hen (als ik het aantal goed onthouden heb) zijn er ter dood veroordeeld en geëxecuteerd. De dodencellen, de galg en de gedenkplaats voor de geëxecuteerden zijn de kern van het museum. Ze worden er geëerd als ‘martelaren’ (waar heb ik die term meer gehoord?). En wat waren de heldendaden? Een was een politieman die een Arabische collega doodschoot als vergelding voor de moord op twee joden door Arabieren. Twee zijn er veroordeeld wegens een mislukte aanslag op een Arabische bus. Drie zijn er veroordeeld wegens geseling van een Britse officier, als represaille voor de geseling van joodse strijders. Dan zijn er nog wat betrokken bij aanslagen op bruggen, spoorlijnen, etc. Het zijn, vind ik, niet van die geweldige heldendaden en ik zie eigenlijk niet zo’n verschil tussen de daden van de joodse verzetsstrijders toen en van de Palestijnse strijders nu. L’histoire se répète, maar met andere acteurs.

De weg, de waarheid en het leven…

 

Dit bericht werd geplaatst in 2001: Midden Oosten, Midden Oosten en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s