Masada

De Negev is een kinderspeelplaats en de Israëlische kant van de Jordaanslenk is een zacht koekje vergeleken met de Jordaanse kant. Wat doe je dan met woestijnervaring? Die zet je gewoon overboord. Ik ben uit Eilat vertrokken richting Masada, zonder benzine bij te vullen (er zullen langs de weg wel overal tankstations zijn) en zonder water mee te nemen (uitspanningen genoeg). Maar 50 kilometer buiten Eilat krijgt de motor een vapour lock. Dat is gemakkelijk op te lossen door het benzinefilter te koelen met water. Maar dat heb ik niet meegenomen. Een andere optie is even wachten en de natuur haar gang te laten gaan. Als het filter koeler wordt drukt de benzine in de tank de dampbel samen. Maar ja, weinig benzine en dus geen druk. Dan is zo’n vapour lock hardnekkig! Gelukkig hielp een passerende automobilist me aan water en bereikte ik op de laatste halve liter reservebenzine een tankstation. Drie maanden geleden, bijna op de kop af, reed ik aan de overkant in omgekeerde richting, van Suwayma naar Akaba.

Masada aan de Dode Zee was een vesting en luxe toevluchtsoord van Herodes de Grote. Er zijn drie paleizen opgegraven, een paar baden en zelfs een zwembad. Masada is vooral bekend als de plaats waar de Romeinen het laatste restje van de joodse opstand, 69 na Christus, neersloegen en waarbij de verdedigers collectief zelfmoord hebben gepleegd. De vestingwerken en de voorraadkamers zijn indrukwekkend. Masada was berekend op een groot garnizoen en een langdurige belegering. Dat hebben de Romeinen geweten! De sporen van de belegering zijn van bovenaf goed te zien. Weliswaar niet of het gisteren of eergisteren is gebeurd maar ook niet meer dan een paar jaar geleden. Het is een kleine tweeduizend jaar geleden! Rondom Masada liggen de resten van Romeinse legerplaatsen, onderling verbonden door een muur. Dat was de gebruikelijke Romeinse aanpak, ook beschreven in de Gallische Oorlog: forten en een muur er om heen zodat er geen kip in of uit kon en de Romeinen zelf beschermd waren tegen uitvallen. Ook nog heel goed te zien is de helling die de Romeinen hebben aangelegd om Masada’s muren te bestormen en de bres die ze op die plaats in de verdediging hebben geslagen, inclusief de rotsblokken die met katapulten naar binnen werden geschoten. Volgens de toelichting zijn zelfs de loten, scherven met namen er op, gevonden waarmee bepaald is wie van de verdedigers zijn kameraden moest ombrengen. Bij de inname vonden de Romeinen vrijwel alleen lijken en maar een paar overlevenden, aan wie wij de geschiedenis van Masada te danken hebben. Masada neemt, net als het Ben Gurion museum, een belangrijke plaats in in het Israëlische bewustzijn. Het schijnt dat “Masada zal niet nog eens vallen” een gevleugelde uitdrukking is aan de rechterzijde van het politieke spectrum. Bovenop Masada wappert trots de Israëlische vlag. De plaats is tot in de puntjes verzorgd met verklarende tekst, toiletten, looppaden, zonneschermen en de restauratie is minutieus uitgevoerd.

De Israëlische vlag.

Bovenop Masada wappert trots de Israëlische vlag.

In de jeugdherberg van Masada was ik de enige gast, vanwege Yom Kippoer, Grote Verzoendag. Vreselijk: alles maar dan ook alles gesloten, niemand te zien en zelfs geen tv-uitzendingen. Twee dagen lang! De receptioniste van de jeugdherberg heeft me ontraden door te rijden naar Tiberias. Niet alleen omdat alles gesloten is maar ook omdat vrome Joden soms met stenen gooien naar zondaars die de Yom Kippoer schenden. Verzoendag. Daar zit je dan twee dagen vast! Maar het voordeel is dat het woestijnleven zich laat zien. Ik heb een woestijnmuis en een woestijnvos gezien. En verder maar slapen en wachten. Eten was ook niet te krijgen maar het ontbijt, dat mij voor het ingaan van Yom Kippoer werd uitgereikt, was genereus. Ik heb het overleefd maar een iets minder opdringerige godsdienst vind ik wel zo prettig.

Na afloop van Yom Kippoer reed ik naar Tiberias. Godzijdank de Jordaanslenk uit want het is daar ontzettend benauwd. Ik wilde graag koffie drinken in Jericho. Dat kon niet: afgesloten van de buitenwereld. Ik mocht er niet in. De spanning in dit deel van Israël is om te snijden: overal soldaten, legerauto’s en hekwerken.

Dit bericht werd geplaatst in 2001: Midden Oosten, Midden Oosten en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s