Mike en andere verhalen

Het was laat in de avond en donker toen ik in Nuweiba aankwam. In het donker rijd ik in principe niet. Dus een hotel gezocht in de buurt van de haven. Volgens de Lonely Planet zijn er enige “unimpressive” hotels waarvan Hotel Marino nog de beste zou zijn. Hotel Marino was gauw gevonden en het was inderdaad nogal unimpressive, eigenlijk een beetje shabby en voor de lieve prijs van zeventig Egyptische ponden (17,5 dollar) zonder ontbijt; da’s veel. Maar ik ben gevallen voor de eigenaar, een beauty, en heb een kamer genomen. Ik had beter mijn aandacht bij de materiële realiteit kunnen houden. Bij nadere inspectie was de kamer toch wel erg vies, het bed was, tenminste een keer, beslapen, dus de lakenzak maar weer eens uitgepakt, en de airconditioning maakte een enorm kabaal en blies ijskoude lucht precies over mijn rug. Een geweldig welkom is dat niet.

God heeft genade geschonken, in Sharm el Sheikh. Sharm el Sheikh is een toeristresort, een soort sociale oase ver weg van de rauwe Egyptische realiteit. Het bestaat grotendeels uit hotels en hoewel er in vijftien jaar (volgens zeggen) geen druppel regen is gevallen is het er opmerkelijk groen. Ik logeer in het Sunset Hotel, aanbevolen door de Lonely Planet. En die aanbeveling is terecht, het is geweldig en voor honderd pond, inclusief een uitstekend ontbijt en voor vijfentwintig pond extra krijg ik ook nog een geweldig diner voorgezet. Ik heb een grote kamer met badkamer, airconditioning (een goede), TV en koelkast. Er is een gazon en een zwembad. Het hotel heeft ook een deel van het strand van Ras Um Sid waar ik naar toe gebracht wordt en weer opgehaald door de eigenaar of zijn vrouw en op tijden dat het mij schikt. Het personeel is professioneel en uiterst vriendelijk en dat geldt ook voor de beachboy die er voor zorgt dat ik een ligstoel krijg (in de schaduw) en een handdoek. Voor tien pond kan ik een snorkel huren en dat loont hier. Ik wordt hier in de watten gelegd.

Hotel en strand worden bevolkt door buitenlandse toeristen (op het strand vooral Italianen) en door de Egyptische middenklasse. De upperclass ligt buitengaats, voor het rif, op grote jachten. Het strand is BB: bright bodies en big bellies maar het ruikt er niet naar zonnebrand en bakolie. En dan zijn er de jongens van de touroperators die tripjes verkopen. Ze hebben zich aan de clientèle aangepast en heten Marco of Chico en spreken vloeiend Italiaans. Ze zijn beleefd, dringen niet op maar proberen een band te kweken: “Hello Mart, how are you this morning?” Ze hebben iets meer aandacht voor de vrouwelijke clientèle dan voor een wat oudere heer als ik. Dat vind ik niet erg want ik moet er niet aan denken de hele dag zo’n fruitvlieg om me heen te hebben.

Ook voor de rest is de natuur van Ras Um Sid bijzonder. Het strand is smal, je ligt niet meer dan tien meter van de zee. Dan komt een ondiepe lagune en dan komt het rif. In de lagune zijn de prachtigste vissen: sergeant majoren, wit en geel met zwarte strepen, vlindervissen, geel met zwarte vinnen en ook gestreepte, Picasso Triggervissen die het uiterlijk van een modern schilderij hebben (vandaar de naam), de Purple Tang met een donkerblauw tot zwart lichaam en gele vinnen en staart. Te veel soorten om op te noemen. Het is een en al uitbundigheid in kleur en alsof dat niet genoeg is zijn er ook nog fluoriserende vissen. Zijn de vissen in uitgaanstenu, het decor mag er ook wezen: gele, blauwe en roze koraal en daartussen heel grote oesters met blauw en paars vlees. Als je dichtbij komt, dan sluiten ze hun schelp. Ze kunnen je dus zien of voelen. Maar de mooiste zijde van het rif is de zeezijde. Hier zijn de kleuren het uitbundigst en kom je ook andere vissen tegen: grote scholen kleine vissen, glinsterend als confetti in het water, gepen die vlak onder de wateroppervlakte de scholen beloeren, mooi rode koraalvissen, de Emperor Angelfish die inderdaad keizerlijk door het water zeilt. Het rif gaat steil naar beneden en even verder is er de donkerblauwe diepte waarin de zon en je eigen schaduw een stralenkrans produceert. Wel een beetje griezelig; ik heb toch de angst dat er vanuit de diepte opeens een geweldige haai opduikt.

Mag de zee er wezen, het landschap van de zuidelijke Sinaï ook. Het is een berggebied met toppen van meer dan vijfentwintighonderd meter, brede wadi’s en zandwoestijn. Het is er kurkdroog, maar toch: er groeien verspreid kleine struiken en hier en daar een boom met hele kleine blaadjes die een ijle grijsgroene parasol vormen. Er zijn oasen en de kaart laat zien dat er tamelijk veel bronnen zijn. Het kan Mozes niet erg veel moeite gekost hebben om water uit de rotsen te slaan, als hij heeft opgelet tenminste.

Wat Mozes betreft, hij ontving de tafels met de tien geboden op de berg Sinaï, met tweeëntwintighonderd meter niet de hoogste maar wel een respectabele berg in de zuidelijke Sinaï. Net als de Nemrut Dagh in Turkije moet de Mount Sinaï beklommen worden vanwege de zonsopgang. Dat heb ik gedaan, met Mike, een buslading Japanners en een buslading Indonesische studenten van de Islamitische Universiteit van Cairo. Om 2 uur ‘s nachts zijn we vertrokken, Mike en ik en de busladingen in een processie naar boven. Het is zwaar, het pad gaat steil omhoog, maar ik kan fijntjes opmerken dat mijn uithoudingsvermogen beter is dan dat van die Indonesische studenten, ondanks mijn op zijn minst dubbele jaren en een pakje sigaretten per dag. Om de stemming er in te houden heeft de plaatselijke bevolking langs het hele pad stalletjes waar je souvenirs, frisdrank, water en snacks kunt kopen. De klim is de moeite waard. De maan is al onder en er is een fantastische sterrenhemel te zien met de Melkweg en af en toe een vallende ster. Venus staat hoog aan de hemel en onder Venus nog een kleine planeet, niet Mars maar misschien Mercurius. Venus is verblindend; in de maanloze nacht geeft ze een schaduw en als je er lang naar kijkt dan houd je op je netvlies een zwart vlekje over. Als op de Nemrut is de zonsopgang een spektakel. Het kleuren van de hemel: eerst lichtblauw, dan een streep oranje, daarna groen tussen lichtblauw en oranje in en uiteindelijk een rode vlek daar waar de zon zal opkomen. De bergen aan de horizon glanzen goud, het zonlicht spoelt als een vloed over het land, bespringt de top, de eerste zonnestraal, en spoelt weer langs de hellingen omlaag. Het was koud daarboven! Voor het eerst sinds tijden heb ik het weer eens koud gehad.

Aan de voet van de Mount Sinaï ligt het Katherinaklooster uit de zesde eeuw. Het klooster heeft een kerk die interessant is vanwege de iconen en een ossuarium met de beenderen van heel veel dode monniken en een braamstruik die zou stammen van de brandende braamstruik waarin God zich aan Mozes toonde. Bij het klooster hoort een hotel waar ik twee nachten heb gelogeerd. Recent heeft zich daar kennelijk een mirakel voltrokken. Meldt de Lonely Planet nog een prijs van veertig pond (tien dollar) per nacht, het hotel vraagt nu vijfendertig dollar! Maar er viel te onderhandelen. Hoeveel ik bereid was te betalen? Met het visioen van een kloosterhotel – ik heb eenmaal gelogeerd in het klooster van Gouadeloupe, Spanje – zeg ik “honderd pond”. Dat was ook goed en voor vijftien pond extra kan ik ook nog avondeten. De rekening heet een ’donatie’ aan het klooster. Ik ben akkoord gegaan en dat was dom. Ik had beter eerst eens de kamer kunnen bekijken; die was klein, spartaans en zonder airco. Vijftig tot zeventig pond zou een redelijke prijs zijn geweest. Het avondeten was ronduit slecht.

In het hotel ontmoette ik Mike. Dat was niet zo moeilijk want hij was de enige andere gast. Mike is een afro-amerikaan uit Atlèèèèntahh Georgiaahh. Ik heb hier niet goed onderhandeld maar Mike had er helemaal niets van gebakken: hij betaalde tweehonderd pond voor zijn kamer en noemde dat ook nog een van de betere die hij in Egypte heeft gehad. Mike reist op een budget van honderd dollar, het dubbele van het mijne, en is daarmee in Egypte niet uitgekomen! Uit zijn verhalen maak ik op dat hij werkelijk aan alle kanten is getild, vooral door ’travel agencies’. Als een echte Amerikaan ondergaat hij het tillen als een natuurverschijnsel. Alleen over Luxor heb ik hem met enige korzeligheid horen praten. Mike was voorkomend en beleefd en heel geïnteresseerd maar ook akelig serieus (“Tell me about your economic model in the Netherlands; it seems to be very succesful”). Mike had nog een reis voor de boeg, via Jordanië en Syrië of Israël naar Turkije, en dus heb ik een lijstje voor hem gemaakt van bezienswaardigheden, hotels en prijzen in de hoop dat hij daarmee het tillen enigszins binnen de perken kan houden. Honderd dollar per dag en daarmee niet uitkomen! Toen Mike in de taxi naar Nuweiba was gestapt, voelde ik wel opluchting want zo iemand is heel vermoeiend.

Moe was ik al, vanwege schijterij; vermoedelijk opgelopen door het drinken van water uit de kraan. Bovendien had ik op weg naar het klooster te weinig water gedronken en uitdroging is ook erg vermoeiend. Het verhelpen van uitdroging is tijdrovend. Je kunt een liter water drinken en een kwartier later heb je weer dorst. Het duurt dagen voordat je daar over heen bent. Verder zijn de vetreserves zo ongeveer op. Dat geeft wel een mooi lijf maar ook een gering incasseringsvermogen. Ik merk het vooral tijdens het motorrijden. Ik ben gauw moe en heb binnen een uur zadelpijn. Er zit geen vet meer op de billen. Ik ben naar Sharm el Sheikh teruggereden om een beetje te recupereren. De restaurantjongen van het Sunset Hotel betast mijn ribben als was ik een kameel op de markt. Over wat hij voelt is hij niet tevreden; hij heeft zich voorgenomen me vet te mesten. Ik krijg elke ochtend twee gebakken eieren, naast het gewone ontbijt, en hij ziet er op toe dat ik het ook opeet. Dat is wel lastig want ik ben er niet meer aan gewend zoveel vet te verstouwen.

Dit bericht werd geplaatst in 2001: Midden Oosten, Midden Oosten en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s